Εκτός τόπου και χρόνου

Γεύσεις και συμπεράσματα

2006-07-10T16:53:00.000+03:00

Πάει και αυτό. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 τελείωσε και άφησε μια περίεργη γεύση. Θα μπορούσες να την πεις ξινή, αφού το σήκωσαν οι Ιταλοί και όχι ο μεγάλος “Ζιζού”. Από την άλλη είχε και τη γλύκα της, γιατί, παρότι η ΦΙΦΑ έκανε ότι μπορούσε, τελικά δεν το σήκωσαν οι Γερμανοί. Θα μπορούσε να είναι και πικρή, λόγω της αποβολής του Ζιντάν, αλλά ήταν και... δροσερή, γιατί ο... καυλιάρης Γαλλοαλγερινός του την... έσκασε (αρκετά) καλά του μαφιόζου του Ματεράτσι. Σου έκανε λίγο και το στόμα... παντόφλα, επειδή είδαμε πάλι τους Αγγλους να παίζουν σαν ελληνική ομαδούλα, τους Ισπανούς να παίζουν μπαλάρα και φυσικά να αποκλείονται και τους Λατινοαμερικάνους να νομίζουν πως οι φανέλες τους θα κατακτούσαν από... μόνες τους την κούπα. Τα ίδια και τα ίδια δηλαδή...
Ωστόσο, αυτός ο τελικός είχε κάτι που δεν είχε κανένας άλλος σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Το πιο σημαντικό πράγμα που υψώθηκε στον ουρανό του Βερολίνου, ήταν μια κόκκινη κάρτα και όχι το τρόπαιο. Εκανα μια... γύρα στα blogs και ειδικά στο Dribble&Drink, που ήταν το αγαπημένο μου όλες αυτές τις μέρες. Είδα διάφορες απόψεις. Υποστήριξη και... άφεση αμαρτιών στον Θεό “Ζιζού”, αφορισμό για τον Γαλλοαλγερινό... τρομοκράτη. Η αντίδραση του Ζιντάν για μένα μόνο ένα πράγμα λέει. Πως είναι άνθρωπος. Και πως παίζει ποδόσφαιρο. Του την “είπε” ο Ματεράτσι, του έσκασε κουτουλιά. Ετσι είναι. Δεν λέω πως απαραίτητα, όποτε σε προκαλούν αρχίζεις τα μπουνίδια και τα κλωτσίδια, αλλά κάποιες φορές το ποτήρι ξεχειλίζει και το κάνεις. Εκτός και αν εσείς θεωρείτε φυσιολογικό το να σου λέει ο άλλος “η μάνα σου κάνει πιάτσα στη Συγγρού” και εσύ να χαμογελάς σαν χαζοχαρούμενο.
Ο Ζιντάν όλα αυτά τα χρόνια έχει αποδείξει πως μέσα στο γήπεδο βρίσκεται για να προσφέρει ουσία (πάνω απ’ όλα) και θέαμα (με απλότητα και σε μεγάλες ποσότητες). Ποτέ δεν ήταν ο τύπος που θα έκανε 15 τακουνάκια και 10 ψαλιδάκια. Ούτε ποτέ έκανε την ξανθιά που μασάει τσίχλα, ούτε το μαμόθρεφτο που τρώει πατατάκια με τη μαμά του, λίγο πριν ξεκινήσει το ματς.
Οσο για το υπόλοιπο Μουντιάλ, τα λίγα συμπεράσματα που έβγαλα ήταν τα εξής.

1) Η γερμανική τηλεόραση είχε άψογη κάλυψη. Οποτε γούσταρε βέβαια. Τη φάση του Ζιντάν την έπιασαν μια χαρά! Αντίθετα, το χέρι του Γερμαναρά στο ματς με την Αργεντινή το κάνανε... γαργάρα. Όπως και δεκάδες άλλες φάσεις υπέρ των ναζί.

2) Αυτός ο Καναβάρο είναι ικανός να σταματήσει με τάκλιν ακόμα και... τρόλεϊ. Ακόμα και όταν έλεγες “πάμε τώρα μωρή Γαλλία, που λείπει ο Καναβάρο”, ξαφνικά εμφανιζόταν μέσα στο πλάνο και βούταγε το... πορτοφόλι του εκάστοτε άτυχου επιτιθέμενου.

3) Ο Τότι απέδειξε για ακόμη μία φορά πως το μόνο πράγμα που ξέρει καλά να κάνει, είναι να είναι... γελοίος. Ευτυχώς, τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν άρχισε τις φτυσιές και τις βουτιές.

4) Ο Κριστιάνο Ρονάλντο... αδικείτε σε αυτό το άθλημα. Αυτό που του ταιριάζει είναι οι καταδύσεις.

5) Διακαιώνεται ο φίλος μου ο Στάθης, ο οποίος υποστηρίζει πως το μικρό όνομα του Τρεζεγκέ είναι Αντεγαμήσου.

Αυτά τα ολίγα από τα γερμανικά γήπεδα. Τώρα περιμένουμε τη διοργάνωση του 2010, που θα είναι η πρώτη που θα γίνει στη Μαύρη Ηπειρο. Ελπίζω χωρίς τον Βερνίκο.

.........................................

2006-07-03T14:35:00.000+03:00

Τον Οκτώβρη θα κάνουμε ένα τρελό πάρτι στα εικοστά σου γενέθλια. Και τον Γενάρη εμείς θα σε πάμε να παρουσιαστείς φαντάρος. Και όλο το καλοκαίρι θα παίζουμε βόλεϊ στο Barraccuda. Τώρα φτάνει, δεν χρειάζεται να καθαρίσεις άλλο την αυλή. Ελα να δούμε το ματσάκι. Ιταλία - Ουκρανία είναι. Αφού ξέρω, τους “μακαρονάδες” τους γουστάρεις πολύ. Οχι σε δύο λεπτά. Τώρα. Και άσε αυτό το φαναράκι. Δεν πάει να γαμηθεί που δεν ανάβει; Αστο σου λέω! Είσαι και ξυπόλυτος και με βρεγμένα πόδια. Αστο κάτω ρε Γιωργάκη...

True Lies

2006-06-05T17:26:00.000+03:00

Μετά από μια σύντομη και όμορφη βόλτα στη νυχτερινή Αθήνα, χτες το βράδυ γύρισα κατά τις 2 στο σπίτι. Είπα να πιω μια μπυρίτσα να χαλαρώσω (από το... ένα λίτρο που είχα ήδη πιεί), πριν πέσω για ύπνο. Ανοιξα και την τηλεόραση να δω καμιά ταινία. Κάπου, δεν θυμάμαι κανάλι, είχε μια περιπέτεια δράσης. Δύο τυπάκια λέει, έχουν κάνει αεροπειρατία σε ελικόπτερο. Απειλούν με όπλα και χειροβομβίδα τον πιλότο, να τους πάει όπου θέλουν. Τελικά κατευθύνονται προς κάποιες φυλακές υψίστης (ναι, ε;) ασφαλείας. Προσγειώνουν το ελικόπτερο στο προάυλιο, δημιουργούν αντιπερισπασμό με καπνογόνα και φωτοβολίδες, “φορτώνουν” δύο βαρυποινίτες και εξαφανίζονται!
“Αντε ρε γαμήσου, μαλάκα σκηνοθέτη. Εφαγα μια ώρα από τη ζωή μου για να δω τα ψέματά σου. Αυτή δεν είναι περιπέτεια, αλλά ταινία... επιστημονικής φαντασίας!”, αναφώνησα και άλλαξα κανάλι. “Ξέρεις, δεν είναι ταινία, αλλά... ειδήσεις”, με πληροφόρησαν και... κουφάθηκα! “Που έγινε αυτό ρε παιδιά;”, ρωτάω έκπληκτος, για να πάθω νέο σοκ: “Στον Κορυδαλλό”!
Ε, αυτά δεν γίνονται! Ετσι γαμάει η Ελλάδα, ρε!!! Ποιο Χόλιγουντ και μαλακίες! Πάνω από... 50 χρόνια φτιάχνουν ταινίες δράσης αυτοί οι... άμπαλοι οι Αμερικάνοι, αλλά τέτοιο σενάριο δεν έχουν πετύχει! Και οι δικοί μας, με τη μία, με το πρώτο... γύρισμα το πέτυχαν! Ταλαντούχοι ηθοποιοί, απίστευτα ριψοκίνδυνοι κασκαντέρ, κομπάρσοι που μπήκαν με τη μία στο πετσί του ρόλου τους και νάτη, έτοιμη η ταινιάρα! Αλλά οι κομπλεξικοί τα όσκαρ θα τα δώσουν πάλι σε τίποτα gay καουμπόιδες... Οσο περνάνε τα χρόνια, νομίζω πως αυτή χώρα είναι ένα τεράστιο θέατρο. Και δυστυχώς, τα κορυφαία ονόματα στη μαρκίζα, ανήκουν σε πολιτικούς...

Με έχετε μπερδέψει!

2006-05-24T18:23:00.000+03:00

Είναι πολύ μικρό το χρονικό διάστημα που έχω ανοίξει το blog μου, αλλά αντί όσο περνάει ο καιρός να... προσαρμόζομαι περισσότερο, τόσο χειρότερα μπερδεύομαι! Στην αρχή νόμιζα πως ο κόσμος γράφει για να ξεσκάσει. Να βγάλει τον πόνο του. Ή να κάνει τον χαβαλέ του. Αντε, μέχρι και να... κράξει κάποιον, τον οποίο δεν θέλει να αντιμετωπίσει... live! Σιγά σιγά διαπιστώνω πως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Το μόνο που έχω καταλάβει από το μικρό διάστημα που βρίσκομαι σε αυτό το περίεργο μέρος που λέγεται μπλογκόσφαιρα, είναι πως πρόκειται για μια μικρή κοινωνία. Σαν τον στρατό. Οπου συναντάς... κάθε καρυδιάς καρύδι. Για να δούμε, λοιπόν, τι μπορεί να συναντήσει κάποιος στον... μπλογκοκόσμο.

Ο ειδήμονας: “Συμφωνώ μαζί σου, αλλά έχω να προσθέσω και αυτές τις... 3.000 λέξεις, καθώς χτες βαρέθηκα να παίξω την... εβδομη και κατέβασα από το ιντερνετ τη διατριβή του δόκτορως Ταδόπουλου”. Ρε μάγκες, δεν χρειάζεται να τα ξέρετε όλα. Κι αν τα ξέρετε εσείς, δεν είναι ανάγκη να τα μάθουμε κι εμείς!

Ο χαβαλές: Αντιγράφει... ανέκδοτα από το pathfinder και περιμένει τον κόσμο να του κάνει σχόλια του τύπου “Πολύ καλό”, “Μπα σε καλό σου, λυθήκαμε πάλι” και άλλα τέτοια. Συνήθως βαριέται να γράψει κάτι δικό του και το copy - paste το... κατέχει από το σχολείο.

Ο προβληματισμένος: “Τι είναι ζωή;”. “Γιατί η γη γυρίζει;”. “Γιατί οι bloggers πλακώνονται;”. Συνήθως τέτοιοι τύποι θέτουν καμιά... δεκαριά ερωτήματα την ημέρα και συχνά πολλά από αυτά μένουν στα 0 comments. Χαίρομαι που συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, γιατί καταλαβαίνω πως δεν τους ενδιαφέρει το πόσοι θα επισκεφτούν το blog τους ανά μέρα και δεν βάζουν... μετρητή.

Ο... σοβαρός: “Ας μιλήσουμε σήμερα για το πρόβλημα των αστέγων στη Νέα Υόρκη. Τι πιστεύετε εσείς;”. Εγώ μαν, πιστεύω πως οι άστεγοι στη Νέα Υόρκη δεν θα σωθούν από το δικό σου post. Για την ακρίβεια, λύσε πρώτα τα δικά σου προβλήματα, μετά, αν θες φυσικά, τσέκαρε μία τι παίζει στη χώρα σου και αργότερα, αν όλα πάνε καλά, γίνεσαι και... διεθνής και κάνεις το υπερατλαντικό ταξίδι.

Ο... παιχνιδιάρης: “Σήμερα θα λύσουμε το... κυπριακό”. Μετά το πέμπτο comment και την... οργή των... τεσσάρων από αυτούς για τις απόψεις του, έρχεται η... κωλοτούμπα! “Ελα μωρέ, στα σοβαρά με πήρατε; Εγώ πλάκα έκανα!”. Χμμμμμμ πως τον λέγανε τον Ρωμαίο εκατόνταρχο που υποδυόταν ο Μπενίνι στο “Αστερίξ και Κλεοπάτρα”; Ναι, εκείνο τον τύπο, που τον πήρε... πρέφα ο Καίσαρας και άρχισε να το παίζει πρωταγωνιστής της διαφήμισης του Magnum: “Φανταστικέ μου Καίσαρα, κάνε ένα... φρρρρρρ να σε ακούσω!”.

Ο γαμήκουλας: “Οποιος γράφει συνέχεια για sex, είναι βέβαιο πως δεν κάνει καθόλου”. Οντως ρε φίλε! Και μόλις παρατήρησα, τι; Πως τα μισά από τα τελευταία 20 post που έχεις κάνει, ω, τι περίεργο, είναι για το sex! Δεν μπορώ να πω, η αυτογνωσία είναι μεγάλη αρετή. Συνήθως περιμένει σχόλια του τύπου “Εγραψες πάλι (ναι, αυτό έκανε, είναι προφανές. Πάταγε τα πλήκτρα και βγήκε κείμενο. Εσύ όταν πατάς το κουμπί τι γίνεται; Βγαίνει η χοντρή;)”, “Τέλειο”, “Γαμάτο” και άλλα τέτοια, πλούσια σε... απόψεις και επιχειρήματα.

Ο ποιοτικός: “Δεν ξέρω αν θα σου αρέσει αυτό που πουλάμε εδώ, αλλά αν ήταν αυτό που έψαχνες, σίγουρα θα το βρεις σε καλή ποιότητα”. Η... όαση της μπλογκόσφαιρας. Δυστυχώς είναι λίγοι. Εχουν κάτι να πουν και το λένε με το... όνομά του. Μπουκετώνουν με το... γάντι και σφάζουν με το... βαμβάκι. Εχω βρει κανα-δυο, ήξερα και άλλους δύο (καθότι τυγχάνουν συνάδελφοί μου). Αν πέσετε πάνω σε κανέναν, παρακαλώ ειδοποιήστε με, προσφέρεται αμοιβή!

Ο τεμπέλης: “Σύντομα θα έχετε νέα μου. Δεν θα περάσουν άλλοι έξι μήνες για να με ξαναδείτε”. Δεν πειράζει ρε φίλε, θα... ζήσουμε και χωρίς εσένα.

Ο αριθμολάγνος: “Εχω 77 links και 1077 επισκέπτες την ημέρα. Μη μου πείτε πως δεν είμαι διάσημος!!!”. Τι λες τώρα! Δεν παίζει πιο διάσημος! Εσύ και ο Dan Brown! Μόνο που εκείνος είχε την ατυχία να γράφει σε χαρτί και δεν μπόρεσε να βάλει μετρητή... Ο κακομοίρης, πόσο τον λυπάμαι...

Σαν συμπέρασμα, θα έλεγα πως το blogging βλάπτει σοβαρά την... σοβαρότητα! Ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν διατηρήσει την ψυχραιμία τους και όσο πάει... αλλοτριώνονται και αυτοί. Ακόμα και μέσα σε μερικούς μήνες που παρακολουθώ τον μυστήριο τούτο κόσμο, έχω δει bloggers που συμπαθούσα ιδιαίτερα στην αρχή, να το γυρνάνε στο... τσάμικο. Να τρέχουν για ένα commentάκι παραπάνω, να τους τρέχουν τα... σάλια για κάποιο γκομενάκι, να το παίζουν ρήτορες. Καλά, βρίσκουν και τα κάνουν βέβαια, δεν φταίνε μόνο αυτοί.

PS1. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και κατστάσεις είναι τελείως τυχαία, μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
PS2. Σε όποια από τις παραπάνω κατηγορίες και να με κατατάξετε, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αλλά, αν δεν φτάσω τα... 777 comments, μην τολμήσετε να φύγετε από το blog μου, από τον υπολογιστή σας, από το ίντερνετ, από το σπίτι σας, από αυτή τη... μάταιη ζωή.
PS3. Δεν ασχολήθηκα καθόλου με χαρακτήρες. Και κάποιοι φαίνονται. Κάποιους άλλους απλά τους ήξερα. Θα γίνει και αυτό. Εχουμε καιρό.
PS4. Αν σας προσβάλει κάποιο από τα παραπάνω, μην τσαντίζεστε. Απλά σημαίνει πως δεν έτυχε... πέτυχε και σας τσάκωσα.

Πολλές καλησπέρες!

Υψηλή κριτική

2006-05-22T19:38:00.000+03:00

Σήμερα είχα την... ατυχία να ξυπνήσω στις 10 το πρωί. Εφτιαξα τη φραπεδούμπα μου (με μπόλικο πάγο και πολύ γάλα, πάλι έφτιαξα καφεδάρα ο άτιμος!), άνοιξα το Football Manager και έβαλα και την χαζοκούτα (καλά το λέω Respect;) να χαζέψω. Και όντως. Χάζεψα. Για την ακρίβεια, αν έβλεπα μισή ώρα παραπάνω θα ήμουν τελείως ηλίθιος αυτή τη στιγμή (ενώ στην πραγματικότητα είμαι απλά ηλίθιος, χωρίς το τελείως).
Μέγα λάθος η απόφαση να ανοίξω την τηλεόραση. Η ΕΤ1 είχε ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο σε μια γέφυρα στην Ιαπωνία. Αρχιτεκτονικό θαύμα, κάτι τέτοιο. Αλλά ότι και να φτιάξουν αυτά τα κοντά, κίτρινα ανθρωπάκια, με θαύμα μοιάζει. Δυστυχώς, το ντοκιμαντέρ κάποια στιγμή τελείωσε. Και άρχισε μια εκπομπή που παρουσίαζε όμορφες τοποθεσίες στην Ελλάδα, αλλά κάπου βαρέθηκα να το βλέπω. Το γύρισα στη ΝΕΤ. Σοβαρό κανάλι. Ισως το πιο σοβαρό από τα ελληνικά. Και οι ΕΤ1 και ΕΤ3 είναι καλά κανάλια, αλλά τη ΝΕΤ τη συμπαθώ λίγο παραπάνω. Το δεύτερο κρατικό κανάλι λοιπόν, είχε την κλασική ενημερωτική εκπομπή με την Πόπη Τσαπανίδου. Το μόνο κακό με αυτή την εκπομπή, είναι πως μόλις πουν τις ειδήσεις της ημέρας μία φορά, μετά αρχίζουν και τις... ξαναλένε από την αρχή! Τις είδα λοιπόν μία φορά και το άλλαξα.
Και ο εφιάλτης εισέβαλε στο δωμάτιό μου... MEGA, ANT-1, STAR και ALPHA (πω πω, όλη η... ποιότητα μαζεμένη στην ίδια αράδα!) είχαν πρωινάδικα και φυσικά όλοι ασχολούνταν με τη Eurovision. “Κρίμα για την Αννούλα μας”, “Τι γλυκιά που ήταν, και τι άδικο το αποτέλεσμα...”, “Τι επαγγελματίας ο Σάκης (έλεος!)”, “Τι ήθελε αυτό το τσουλί από την Ουκρανία;”, “Είναι δυνατόν να ψήφισαν αυτά τα φρικιά στην πρώτη θέση;” και άλλοι τέτοιοι... συγκλονιστικοί προβληματισμοί άρχισαν να ξεπετάγονται από στόματα επωνύμων, ειδημόνων και... κακιασμένων gay! Αδιαφόρησα. Δεν έδινα καν σημασία σε αυτά που ακούγονταν. Τελείωνε και η σεζόν στο Manager και έπαιζα τελικό Champions League με τη Λίβερπουλ και δεν είχα χρόνο για μαλακίες. Δεν σκέφτηκα καν να κλείσω την τηλεόραση.
Το ματς τελείωσε (σ.σ. τρίτος στη σειρά θρίαμβος για τους “Reds”!) και εκείνη τη στιγμή, κάποια από αυτές τις... κακιασμένες που κριτικάρουν τα ντυσίματα των τηλεοπτικών (και όχι μόνο) προσώπων, προφανώς λόγω ζήλειας που δεν ήταν αυτή δίπλα στον... Saaaaaaaakis!!!, έβγαλε το... φτυάρι.
“Αυτή τη Μενούνος 30.000 ευρώ την πληρώσαμε καλέ; Πεταμένα λεφτα! Επρεπε αυτά τα χρήματα να τα πάρει κάποια κοπέλα που εργάζεται εδώ και όχι μια οποιαδήποτε, τυχαία στάρλετ (αλήθεια, μοντέλο της... Toyota δεν είναι αυτό; Ασχετο...)”. Ναι καλή μου, έχεις δίκιο, να τα δώσουμε στη Μενεγάκη (που θα ζήταγε και τα... πενταπλά), να καλέσει τον... Παύλο Σιδηρόπουλο στον επόμενο γιαγωνισμό της Eurovision! Η μήπως στην Κορομηλά, να πάει το... δάκρυ κορόμηλο από τα γέλια, σε όλη την Ευρώπη; Η άλλη, του ΑΝΤ-1 (Ελεωνόρα Μελέτη την είπαμε, ωραίο παιδάκι είναι αυτό, συγχαρητήρια δεσποινίς!), δήλωσε στην εκπομπή της πως δεν είδε καν το... πανηγυράκι. Οπότε, εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσε αυτή η... ιερόσυλη να παρουσιάζει τον διαγωνισμό. Εμεινε κάποια; Α, ναι. Αυτή του STAR. Πασχαλίδου, πως τη λένε; Αλλά όχι, αυτή μάλλον μπαίνει στην κατηγορία “στάρλετ” (να μη σου πω... Τσινκουετσέντο!).
Μετά από λίγο, η ίδια κακιασμένη χτυπάει ξανά. “Και τι ντύσιμο αυτή η Μενούνος; Αυτό το κίτρινο; Αυτή και ο... Τουίτι μόνο!”, “Με τέτοιους γοφούς δεν βάζεις τόσο στενό φόρεμα (κάτι θα ξέρεις εσύ καλή μου, τα βλέπεις τα βράδια που βγάζεις το παντελόνι και το Lacoste, φοράς μίνι και γόβα στιλέτο και τη στήνεις στη... Συγγρού)”, “Γυναίκες με τόσο πλούσιο στήθος απαγορέυεται να φοράνε τόσο βαθύ ντεκολτέ””...
Τι λες μωρή;;; Μια χαρά είναι, και το ντεκολτέ και οι... Euro-βυζάρες του Μαρακίου!!! Να την αφήσεις ήσυχη!
Κάπου εκεί, η τηλεόραση έκλεισε. Ευτυχώς έπρεπε να φύγω για τη δουλειά. Τι λύσσα είναι αυτή ρε παιδί μου; Να μην δουν έναν άνθρωπο να βγάζει πέντε φράγκα σ’ αυτή τη μπουρδελοχώρα, χωρίς να τον περάσουν... γενεές δεκατέσσερις. Τι τους πείραξε τώρα; Η κοπέλα ήρθε, έκανε σοβαρά και με επαγγελματισμό τη δουλειά της και έφυγε. Ούτε ντίβα το έπαιξε, ούτε... Θεά, ούτε πιο... Ελληνάρα από τους ντόπιους. Ισα ίσα που τη ρώτησαν τη γνώμη της για τον διαγωνισμό και απάντησε πως “Θα εκφραζόμουν πιο εύκολα στα αγγλικά, αλλά θα μιλήσω ελληνικά”. Κυρία. Και ελληνικούς χορούς χόρεψε στην πλατεία (άλλη μια... δημοσιογραφική επιτυχία του STAR, που ανέβηκε στο κακοτράχαλο χωριό της). Κάτω τα χέρια από το Μαράκι βρε κακιασμένες ξεφωνημένες! Ουστ!

Πολύ πλάκα!

2006-05-21T16:53:00.000+03:00

Κοία να δεις τι γίνεται! Μερικοί άνθρωποι θα έκαναν τα πάντα για μερικά comments παραπάνω. Θα μπορούσαν για παράδειγμα, να κάνουν post πάνω σε σοβαρό θέμα, χωρίς να σκεφτούν καν τι μπορεί να αντιμετωπίσουν. Και όταν βλέπουν να έρχεται το... πέσιμο, το γυρνάνε στο καλαμπούρι! Σοβαρότις μηδέν...

Χρόνια πολλά!!!

2006-05-18T19:39:00.000+03:00

Όταν είμαι σπίτι μου, εκνευρίζομαι μαζί της πολύ συχνά. Ακόμα και χωρίς λόγο. Μπορεί να μου πει “Τι κάνεις;” και να ξεκινήσει... παγκόσμιος πόλεμος. Μου τη... δίνει αφάνταστα να ανοίγει την πόρτα του δωματίου μου κάθε πέντε λεπτά για να φέρει ρούχα, για να μου πει να δω κάτι στην τηλεόραση, για να με ρωτήσει κάτι. Ακόμα περισσότερο... φουρκίζομαι όταν μένει ξύπνια ως τις 5 και τις 6 το πρωί, για να δει τι ώρα θα γυρίσω και σε τι... κατάσταση.
Ακόμα πιο δύκολες ώρες πέρασα σαν πιτσιρικάς. Όταν οι φίλοι μου έπαιζαν μπάλα, εκείνη με κράταγε μέσα για να διαβάσω (ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, μουσική, ότι να ‘ναι!). Και στο γυμνάσιο, όταν άρχισα το κάπνισμα, το σπίτι θύμιζε πολύ συχνά... Βαγδάτη και Αφγανιστάν! Τι πορτοκαλόφλουδα έτριβα στα χέρια μου, τι τσίχλες μάσαγα, εκείνη πάντα το καταλάβαινε. Και τότε ερχόταν η... έκρηξη!
Ο μεγαλύτυερος τσακωμός μας ήταν πάντα το ωράριο. Εντεκα της έλεγα θα γυρίσω, στις... τρεις έπαιρνα τον δρόμο της επιστροφής! Δύο υποσχόμουν πως θα είμαι στο κρεβάτι μου, δεν... γύρναγα καν στο σπίτι!
Πάντως, όσο κι αν με έχει ζορίσει (για το καλό μου, αν και ακόμα και σήμερα πολλά από αυτά, τα “για το καλό μου” τα θεωρώ λίγο ανόητα), πάντα ήταν δίπλα μου. Ακόμα κι εκείνη τη μέρα που πήρα τηλέφωνο από την Αλίμου με φωνή... βρεγμένης γάτας “Τράκαρα...”, εκείνη από την άλλη άκρη μου λεγε “Δεν πειράζει, εσύ να είσαι καλά και όλα θα φτιαχτούν...”. Το αυτοκίνητο μπορεί να μην φτιάχτηκε, αλλά ποτέ δεν μου είπε ούτε κουβέντα για τα 16.000 ευρώ, που... αναπαύθηκαν στην μπαριέρα της Αλίμου.
Σήμερα η μανούλα μου έχει γενέθλια! Της εύχομαι να έχει πάντα την υγειά της και να περνάει όσο το δυνατόν καλύτερα! Και όποτε με χρειαστεί θα είμαι δίπλα της!

Ο μεγάλος... Μανιτού!

2006-05-14T16:07:00.000+03:00

Οφέιλω να ομολογήσω, πως μέχρι να υπογράψει καινούργιο συμβόλαιο με τη Λίβερπουλ, φοβήθηκα πως θα είναι ο νέος... Μάικλ Οουεν. Πως εκμεταλεύτηκε δηλαδή, την ιστορική φανέλα της ομάδας του μεγάλου αγγλικού λιμανιού για να κάνει όνομα και μετά θα μας παράταγε για τα ρούβλια της... Τσέλσκι, ή τη... γκλαμουριά της Ρεάλ Μαδρίτης. Τελικά, ο Στίβεν Τζέραρντ έμεινε. Κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ, στον ομορφότερο τελικό στην ιστορία της διοργάνωσης, πραγματοποίησε εξαιρετικές εμφανίσεις τη φετινή σεζόν, όπου οι «κόκκινοι» τερμάτισαν στην τρίτη θέση και χτες, βάλθηκε να μας... τρελάνει!
Τα προγνωστικά έλεγαν πως η Λίβερπουλ θα έφτανε άνετα στην κατάκτηση του 7ου Κυπέλλου Αγγλίας στην 134χρονη ιστορία του θεσμού, αλλά η Γουέστ Χαμ το πρωινό του Σαββάτου, έκανε... μεταγραφή τη Θεά Τύχη. Εντάξει κι αυτή Λίβερπουλ παίζει ακόμα με κεντρικό αμυντικό τον Χίπια και δεξί μπακ τον Φίναν, αλλά και πάλι...
Το χρονόμετρο έδειχνε 90 και κάτι δευτερόλεπτα. Οι Λονδρέζοι ήταν μπροστά στο σκορ, με εκείνο το απίθανο γκολ του Κοντσέσκι, ο οποίος έκανε τόσο κακή σέντρα, που η μπάλα κατέληξε στα... δίχτυα!
Ο Ριίσε επιχειρεί την κλασική... γιόμα απελπισίας, η άμυνα διώχνει και ξαφνικά, στο πλάνο μπαίνει ένας... μαινόμενος τύπος, ο οποίος, σαν να θέλει να τιμωρήσει την μπάλα για τα τερτίπια της, την κλωτσάει με όλη του τη δύναμη, σαν να είναι θυμωμένος. Εκείνη, αναγνωρίζει πως είχε αδικήσει τον Μεγάλο Αρχηγό. Αμέσως... συμορφώνεται με τις επιθυμίες του και μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου, καταλήγει στην αριστερή γωνία του... δύσμοιρου Σάκα Χίσλοπ, που για δεύετρη φορά σε αυτό το ματς, είδε την... οργή του Στίβεν Τζέραρντ να... αναπάυεται στα δίχτυα του!

Ο τελικός οδηγείται στην παράταση και στα πέναλτι. Ο Τζέραρντ είναι και πάλι ψύχραιμος και εύστοχος. Ο (τραγικός κατά την κανονική διάρκεια του αγώνα) Χοσέ Μανουέλ Ρέινα δείχνει «στοπ» σε τρεις παίχτες της Γουέστ Χαμ και η Λίβερπουλ στέφεται Κυπελλούχος Αγγλίας για τη σεζόν 2005 - 2006.

Ο Μεγάλος Αρχηγός, αφού «σήκωσε στις πλάτες του» όλη την ομάδα, «σήκωσε» και το βαρύτιμο τρόπαιο. Ατάραχος αν και περιχαρής. Όπως ήταν και όταν εξαπέλυε τον... κεραυνό του, εκεί, κοντά στο τελικό σφύριγμα της απογοήτευσης. Οι φίλαθλοι στις κερκίδες τραγουδούσαν «You’ ll never walk alone». Και έδειχνε τόσο ταιριαστό! Με τέτοιο αρχηγό, πως να πορευτεί αυτή η ομάδα μόνη της...

Mission Acomplished

2006-05-07T17:50:00.000+03:00

Πανικός, λέει, χτες στο κέντρο της Αθήνας. Κατέβηκαν οι άνθρωποι να διαδηλώσουν εναντίον του πολέμου και της αλητείας των ΗΠΑ και βρέθηκαν μπροστά σε ένα μάτσο αλήτες που έκαναν πόλεμο με τα ΜΑΤ. Καλά, τέλος πάντων, έκαναν πόλεμο μόνοι τους. Γιατί τα ΜΑΤ πάλι τους κοίταζαν. Κρατάνε δυνάμεις για τις πορείες των συνταξιούχων. Οι οποίες όπου να ‘ναι έρχονται, αφού με την τακτική που ακολουθεί η κυβέρνηση σε λίγο θα ξοδέψουν και το τελευταίο ευρώ που τους έχει μείνει στην τσέπη και θα πάρουν πάλι τους δρόμους.
Το θέμα όμως είναι άλλο. Περίπου 8.000 αστυνομικοί φρόντιζαν , λέει, για την ασφαλή εξέλιξη της πορείας. Επίσης διαβάζω στο www.in.gr πως “Δεκαεπτά άτομα είχαν συλληφθεί έως το βράδυ του Σαββάτου και οδηγούνται την Κυριακή στον εισαγγελέα. Επίσης, όπως έγινε γνωστό από την αστυνομία έχουν γίνει άλλες 26 προσαγωγές. Τουλάχιστον τρία άτομα φαίνεται πως θα οδηγηθούν στον εισαγγελέα για συμμετοχή στα επεισόδια, ενώ δεν αποκλείεται να αυξηθεί ο αριθμός αφότου ολοκληρωθεί η εξέταση των προσαχθέντων”.

Στο βάθος παρακολουθείτε την... υπερπροσπάθεια των δυνάμεων καταστολής της βίας, να... καταστείλουν τη βία!

Μάλιστα. Οι 8.000 αστυνομικοί κατάφεραν να συλλάβουν περίπου 50 άτομα. Συγχαρητήρια, μάγκες! Και σιγά, τι έκαναν τα παιδιά; Μια κλούβα προσπάθησαν να κάψουν μπροστά στη Βουλή (ούτε καν τα κατάφεραν) και ένα περιπολικό πυρπόλησαν. Ε, και άνοιξαν και 5-6 κεφάλια. Σιγά τα ωά!
Στο ίδιο site διαβάζω πως “Ικανοποιημένος από την έκβαση της επιχείρησης δήλωσε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Βύρων Πολύδωρας, επισημαίνοντας πως ''όλα πήγαν καλά''”. Ετσι μπράβο κύριε... στα πόδια γρήγορα! Δεν έγινε τίποτα. Απλά σε συμπαράσταση στον πολύπαθο Ιρακινό λαό, είπαμε να ντύσουμε την Αθήνα για μια μέρα... Βαγδάτη. Με τις φωτιές της, τα καμμένα οχήματα, τα ανοιγμένα κεφάλια και τα άλλα, τα τόσο γραφικά που παραπέμπουν στην ιστορική πρωτεύουσα του Ιράκ.
Εγώ πάντως, θα πρότεινα στον κύριο Πολύδωρα, να προσλάβει τον... Ηθαν Χαντ! Ναι καλέ, αυτόν από το Mission Impossible III! Μεγάλο παλικάρι ο τύπος. Αφού κατέρριψε μαχητικό αεροσκάφος με... νεροπίστολο, αφού τον βασάνισε ολόκληρη τρομοκρατική οργάνωση, αφού τον σκότωσε η γυναίκα του με ηλεκτροπληξία, για να κάψει την γόμωση της βόμβας που του είχαν “φυτέψει” στο κεφάλι (!), η ίδια τον επανέφερε στη ζωή (μην ψάχνετε για... κενό στο σενάριο δύσπιστοι, η κόπελα ήταν νοσοκόμα και δεν πρόσεξα αν ήταν και η... υπάλληλος του μήνα εκεί που δούλευε) και εκείνος, πιστός στην πατρίδα του, αλλά και για να σώσει τη γυναίκα του, αλλά και τον κώλο του, μόλις επέστρεψε από τους... νεκρούς, άρπαξε το όπλο του, έτοιμος να πυροβολήσει τους “κακούς”!

Φανταστείτε να είχαμε αυτόν τον τύπο στις υπηρεσίες της... Αυτού Μεγαλειότητός του, του Κωστάκη του Καραμανλή ντε! Να τον στέλνει κάθε φορά που γίνονται... μανούρες στο κέντρο, να... κρεμάει τρεις τέσσερις “ταραξίες” στα προπύλαια, να πετάει μερικούς ακόμα "ανεγκέφαλους" στις ράγες του μετρό και όσους δεν προλαβαίνει να “καθαρίσει”, να τους στέλνει... ιπτάμενους στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων! Ούτε μύτη δεν θα άνοιγε στις αντιπολεμικές πορείες. Στις αντίστοιχες των συνταξιούχων, μπορούμε να στέλνουμε ακόμα τα ΜΑΤ. Είπαμε, πρώτα η δουλειά και μετά η διασκέδαση. Και αφού τη δουλειά θα την έχει ήδη κάνει ο Ηθαν, τα ΜΑΤ μπορούν να αναλάβουν τη... διασκέδαση!

Υ.Γ. Ζήτω η εισβολή της ανατολίτικης ομορφιάς στον παγκόσμιο κινηματογράφο! Μετά την κινεζικής καταγωγής, αλλά γεννημένη στις ΗΠΑ Lucy Liu και την βέρα Κινέζα Zhang Ziyi, τις κινηματογραφικές και τηλεοπτικές οθόνες “ξεσηκώνει” πλέον και η Maggie Q από τη Χαβάι. Οι δυνάμεις του μέλλοντος!

Μυρωδιές και αρώματα

2006-05-02T18:58:00.000+03:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είμαι καλοκαιρινός τύπος. Το καταλαβαίνει κανείς, από την πρώτη... εβδομάδα που με γνωρίζει. Τις ηλιόλουστες μέρες, είμαι μέσα στην καλή χαρα. Τις μουντές, καλύτερα να μην έχεις την... ατυχή έμπνευση να με ενοχλήσεις, θα έχεις πρόβλημα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Από πιτσιρικάς βιαζόμουν να... φέρω το καλοκαίρι. Στο δημοτικό, ήμουν ο πρώτος στην τάξη που φορούσε κοντομάνικο. Με το που έκανε ένα... σερί τρεις - τέσσερις μέρες με ήλιο και ανεβασμένη θερμοκρασία, ντυνόμουν... τουρίστας και πήγαινα σχολείο. Για μπάλα κυρίως. Το καλοκαίρι για μένα είχε ήδη έρθει!
Στο Μουσικό Γυμνάσιο, από τα μέσα Μαρτίου και μετά, κάθε πρωί “έψηνα” τον κολλητό μου τον Κώστα να την κοπανήσουμε, να περπατήσουμε μισή ώρα στα χωράφια της Παλλήνης (εντάξει, να καπνίσουμε και κανα τσιγαράκι στη ζούλα, ο Κώστας έπαιζε τρομπέτα και γκρίνιαζε πως του καταστρέφω τον λαιμό με τα παλιοτσίγαρά μου, τώρα παίζει μπάσο και καπνίζει τα... διπλά από μένα), μέχρι να πάμε στα Γλυκά Νερά για μπιλιάρδο. Οι περίπατοι στην ανθισμένη ύπαιθρο ήταν από τους αγαπημένους μου και τελικά, για να προλάβουμε να παίξουμε και λίγο μπιλιάρδο, η κοπάνα διαρκούσε κανά τρίωρο (ευτυχώς, ο υπέυθυνος καθηγητής της τάξης μου με συμπαθούσε και δεν με “έκοψε” για απουσίες).
Στην Τρίτη Λυκείου, όταν γύρισα ξανά στο δημόσιο της γειτονιάς μου, μόλις έφτιαχνε ο καιρός ξεκινούσα για το σχολείο 10-15 λεπτά νωρίτερα “για να απολάυσω την ωραία μέρα”, όπως έλεγα, άσχετα αν τελικά κατέληγα στο “Φαντίκο” για φραπέ, Αθλητική Ηχώ και Sportime και... εξάωρη κοπάνα, γιατί άλλες μονές αδικαιολόγητες απουσίες δεν είχα και αφού είχα κλείσει τα 18, δικαιολογούσα μόνος μου τις εξάωρες - ημερήσιες.
Σαν προάγγελος του καλοκαιριού λοιπόν, η άνοιξη πάντα με ανέβαζε. Κάτι η βελτιώση του καιρού, κάτι οι διακοπές του Πάσχα, κάτι οι μυρωδιές... Αυτές οι μυρωδιές... Το τριήμερο του Πάσχα βρέθηκα στην Αίγινα.

Η παραλία της Αίγινας. Το γιότ στο βάθος δεν μπορώ να διακρίνω αν είναι το... δικό μου!

Εχω την εντύπωση, πως αν με απαγάγουν κάποτε (σενάριο επιστημονικής φαντασίας, δεν θα κερδίσει ποτέ κανείς τίποτα αν με απαγάγει, γιατί απλούστατα δεν... υπάρχει κάτι για να πάρει σε αντάλλαγμα), μου δέσουν τα μάτια και με πάνε στην Αίγινα, θα το καταλάβω αμέσως από τη μυρωδιά! Αυτή την οσμή της αλμύρας, μπερδεμένη με μυρωδιά που βγαίνει από τα βρεγμένα αγριόχορτα και το άρωμα των ανθισμένων λουλουδιών...

Το λιμανάκι της Σουβάλας. Μπορεί να μην σας φαίνεται σαν κάτι το ιδιαίτερο, αλλά για μένα είναι ο... παράδεισος των παιδικών μου χρόνων.

Σκεφτόμουν λοιπόν, πως το καλύτερο... GPS που υπάρχει είναι η... μύτη! Και το επιβεβαίωσα την Παρασκευή το μεσημέρι και σήμερα το πρωί...

Την Παρασκευή έφευγα από τη δουλειά, όταν γαργάλισε τη μύτη μου ένα μοναδικό άρωμα. Οχι, δεν ήταν κάποια αιθέρια ύπαρξη που, βουτηγμένη σε κάποιο μπουκαλάκι ακριβή κολώνια, πέρασε από δίπλα μου. Απλά ήταν η μυρωδιά της περιοχής. Την οποία έχω συνδέσει με πολύ όμορφες στιγμές και μάλλον δεν θα ξεχάσω ποτέ. Αυτό το λέω τώρα. Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν μου έκανε εντύπωση. Σήμερα το πρωί όμως, βρέθηκα στην παλιά μου γειτονιά, στην Αργυρούπολη.

Την ώρα που έφευγα, είχα την εντύπωση πως θα κατέβαινα εκείνη την τεράστια κατηφόρα, τη Γράμμου, για να πάω στο σχολείο, γιατί... έτσι μύριζε! Όπως τότε, που πέρναγα από το από κάτω στενό, έπαιρνα τον Τζέισον από το σπίτι του και πηγαίναμε για... καφέ! Και τότε τα συνδύασα. Τότε κατάλαβα πως μου είναι πιο εύκολο να βρίσκω μια περιοχή από τη... μυρωδιά της, (αυτό είναι που λέμε ο... μυρωδιάς!), παρά βάζοντας σημάδια όπως “το βενζινάδικο”, ή “η εκκλησία”, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων...

Μαγειρίτσα, κοκορέτσι και... Caipirinha!

2006-04-25T19:52:00.000+03:00

Πάει κι αυτό... Ομορφες ήταν οι τρεις μέρες ξεκούρασης. Ξεκούρασης; Περίπου! Ψυχολογική σίγουρα. Και αλλαγή παραστάσεων (παρά τις επιεικώς... άτυχες συναντήσεις με... καθημερινό μαλάκα). Οσο για ξεκούραση, τέσσερις ώρες ύπνο την ημέρα καλά είναι. Αλλά όχι ξεκούραστα.
Μεγάλη Παρασκευή βράδυ λοιπόν, έφτασα στο... χωριό μου. Στην Αίγινα. Καλά, ούτε χωριό είναι (νησί είναι...), ούτε δικό μου (δεν έχω κάποια σχέση, απλά κάνω διακοπές εκεί)! Βρίσκω τα φιλαράκια μου, τα οποία μου κάνουν την... κλασική ερώτηση: “Θα πάμε επιτάφιο;”. Ακόμα πιο κλασική η απάντηση: “Δεν πάμε καλύτερα Barracuda;”. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πως άπαντες επέλεξαν την... κουρτίνα 2!
Μισή ώρα αργότερα, ένα νέο... δίλημμα. “Τι θα πιούμε ρε φίλε;”, ρωτάω τον κολλητό μου, τον Θοδωρή. “Εγώ λέω να πάρω μία Caipirinha”, μου απαντάει. Κάτι από... πυρηνικά μου έφερε στο μυαλό αυτό το όνομα, και μου φάνηκε... καλή ιδέα να πάρω κάτι δυνατό.
Βλέπω τη φίλη μου τη Τζένη, την barwoman του μαγαζιού να κόβει ένα λεμόνι στα οκτώ. Βάζει τα κομμάτια σε ένα ψηλό και φαρδύ ποτήρι, προσθέτει τέσσερις κουταλιές μαύρη ζάχαρη και τα... πολτοποιεί με το γουδοχέρι. Γεμίζει το ποτήρι έως πάνω με τριμμένο πάγο και βάζει και δύο σφηνάκια από ένα περίεργο μπουκάλι. “Τι είναι αυτό;” τη ρωτάω. “Κασάσα”, μου λέει. “Κάτι σαν βραζιλιάνικη τεκίλα. Και φτιάχνεται από ζαχαρότευτλα”. Όλα αυτά δεν ακουγόντουσαν και πολύ... ενθαρρυντικά, αλλά οπτικά το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό.

Λίγη ώρα αργότερα, διαπίστωνα πως και γευστικά το αποτέλεσμα ήταν άριστο. Εκείνο το βράδυ μόνο, τίμησα πέντε φορές το ποτό του... Ροναλντίνιο. Το καλύτερο απ’ όλα όμως, ήταν πως, ενώ ήμουν κουρασμένος, δεν είχα φάει καλά (δεν νήστευα, αλλά αφού νήστευαν όλοι οι άλλοι δεν... έπαιζε κάτι της προκοπής!) και μόλις είχα κάνει ένα (μίνι) ταξίδι, δεν με πείραξε ούτε στο στομάχι, ούτε στο κεφάλι! Το ίδιο συνέβη και τις επόμενες μέρες. Μαγειρίτσα, αυγουλάκι και... Caipirinha. Αρνάκι, παϊδάκια, κοκορέτσι και... Caipirinha. Και νηφάλιος ως τις έξι το πρωί!
Ο... κύβος ερρίφθη. Πότο του καλοκαιριού 2006 θα είναι η Caipirinha!

Θέλω... repeat

2006-04-20T15:00:00.000+03:00

Ωραίο το παρτάκι. Να το ξανακάνουμε! Και σύντομα... Πάντως, η σημερινή μέρα δεν παλεύεται! Πέντε φορές το έβαλα το ξυπνητήρι και τελικά αντί για 9 σηκώθηκα κοντά 10. Και δεν έχω ξυπνήσει ακόμα! Χάρηκα που γνώρισα κάποιους από σας χτες στο Barrio, λυπάμαι που δεν ήρθατε όλοι. Το blog... κλείνει ως τη Δευτέρα, λόγω Πασχαλινών διακοπών. Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα! Σε όσους το γιορτάζουν!

Βαριέμαι...

2006-04-18T22:42:00.000+03:00

Μπορεί να βοηθήσει κανείς;

Με... πορδές δεν βάφουν αυγά!

2006-04-17T18:01:00.000+03:00

Τελικά τι φταίει; Γιατί αυτή η ομάδα που υποτίθεται, ξόδεψε ένα σωρό λεφτά το καλοκαίρι, για να φέρει Φλάβιο Κονσεϊσάο, Ιγκόρ Μπίσκαν (ο οποίος από χτες έγινε... Μπίστσαν), Αντονι Σέριτς (ο Κροάτης... Ρομπέρτο Κάρλος είχαν πει οι αθεόφοβοι!) και άλλους, δεν μπόρεσε ούτε δεύτερη να τερματίσει;

Ολοι την έχουν... πέσει στον Αλμπέρτο Μαλεζάνι. Αυτός, λέει, φταίει, γιατί έχει τέτοιο υλικό (που το ζηλεύει όλη η... Ευρώπη) και δεν κατάφερε να κάνει μια ομάδα που να μπορεί να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Συνήγορος του Ιταλού δεν θα γίνω, αλλά και για όλα δεν μπορώ να τον κατηγορήσω. Φυσικά, έχει και αυτός τις ευθύνες του. Όπως, για παράδειγμα, “φώναζε” από πέρυσι πως η ομάδα χρειάζεται κεντρικό αμυντικό. Γιατί δεν επέμεινε να αποκτηθεί ένας; Γιατί δεν προσπάθησε να πάρει κάποιον, έστω στη μεταγραφική του Ιανουαρίου; Το καλοκαίρι υπολόγιζε πως θα έχει στο κέντρο τον Φλάβιο Κονσεϊσάο και προόριζε τον Μπίσκαν για το κέντρο της άμυνας. Το πείραμα δεν πέτυχε (φυσικά), επειδή ούτε ο Κροάτης είναι σέντερ μπακ, ενώ και ο Βραζιλιάνος τώρα τελευταία μάλλον δεν είναι καν... ποδοσφαιριστής! Από την άλλη, ο... σινιόρε Κάτσο προώθησε στην ενδεκάδα κάποιους νεαρούς παίχτες, όπως τον Τζιώλη, τον Δάρλα, τον Μάντζιο και τον Λεοντίου. Εντάξει, μάλλον... κατά λάθος το έκανε, γιατί... απηύδησε με τις μαλακίες του Βύντρα, δεν “βλεπόταν” ο Σέριτς, “σερνόταν” ο Φλάβιο, δεν “τράβαγαν” οι επιθετικοί.

Από την άλλη έχουμε τους... περίφημους παιχταράδες του “τριφυλλιού”. Ας τους δούμε έναν έναν.
Τερματοφύλακας: Μάριο Γκαλίνοβιτς. Ο μοναδικός σταθερός παίχτης. Δεν θύμαμαι ποια ήταν η τελευταία φορά που τον είδα να κάνει γκέλα. Και όλοι οι γκολκίπερς κάποια στιγμή τρώνε και μια... φάβα.

Δεξί μπακ: Ξεκίνησε ο Βύντρα. Ο... φέρελπις διεθνής ακραίος αμυντικός κατέχει ένα παγκόσμιο ρεκόρ. Ευθύνεται για τέρμα που δέχτηκε η ομάδα του, χωρίς να αγωνίζεται! Είναι τα τελευταία λεπτά του ντέρμπι ΑΕΚ - Παναθηναϊκού, η “Ενωση” προηγείται 1-0 και οι “πράσινοι”... τρέχουν για να ισοφαρίσουν. Ο Βύντρα προθερμένεται πίσω από την εστία του Γκαλίνοβιτς, τη στιγμή που κάποιος “κιτρινόμαυρος” σουτάρει άστοχα. Η μπάλα κυλά αργά και βασινιστικά προς το άουτ. Ο... πονηρός Βύντρα, λίγο πριν βγει από τον αγωνιστικό χώρο τη δίνει στον τερματοφύλακά του. Ο διατητής καταλογίζει τεχνική ποινή (φάουλ υπέρ της ΑΕΚ) και χρεώνει με κίτρινη κάρτα τον... ανυπόμονο Βύντρα. Από τη φάση αυτή προήλθε το δεύτερο γκολ της “Ενωσης”. Οσα προσόντα κι αν έχει, το παλικάρι έχει... ακατόικητο ρετιρέ. Πολύ λογικά ο Μαλεζάνι τον... πέταξε έξω και στη θέση του έβαλε τον Μίκαελ Νίλσον. Μόνο που ο Σουηδός δεν είναι δεξί μπακ, αλλά πλάγιο χαφ... Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται επειγόντως ενίσχυση στη συγκεκριμένη θέση.

Αριστερό μπακ: Ξεκίνησε ο Αντονι Σέριτς. Αν και είχε μέσο όρο μία κίτρινη σε κάθε ματς (και συνήθως για ηλίθιους λόγους), ο Μαλεζάνι τον εμπιστεύτηκε και του έδωσε χρόνο να προσαρμοστεί. Ευτυχώς, κάποια στιγμή... τραυματίστηκε! Στη θέση του μπήκε ο Φίλιππος Δάρλας. Εκανε τρία σερί καλά ματς και μετά νόμιζε πως πήρε τη φανέλα του βασικού... σπίτι του! Αρκετά καλός, αλλά δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες που λένε ότι έχει το μυαλό... πάνω από το κεφάλι του. Δεν κάνει αθλητική ζωή και μάλλον αυτός είναι ο λόγος που τραυματίζεται τόσο συχνά.

Κεντρικοί αμυντικοί: Είτε βλέπεις σόου του Μπιλ Χικς, είτε τα σέντερ μπακ του Παναθηναϊκού, ένα και το αυτό είναι! Ο Γκούμας δεν την... παλεύει πια, ο Μόρις νομίζει πως είναι ο... Μπεκενμπάουερ και κάνει ντρίπλες και τακουνάκια στη μεγάλη περιοχή και ο Κώτσιος δεν θα ήταν βασικός σε παραπάνω από τις μισές ομάδες της Α’ Εθνικής.

Αμυντικός μέσος: Από τη στιγμή που έφυγε ο... απροσάρμοστος Φλάβιο Κονσεϊσάο, ο Ιγκόρ Μπίσκαν πήρε τη (φυσική του) θέση στο κέντρο. Από τότε ο Κροάτης έχει βελτιωθεί κατακόρυφα, αλλά ακόμα δεν έχει παίξει και... τρελή μπάλα. Βέβαια, για να φανεί αυτός θα πρέπει όλη η ομάδα να παίζει και λίγο. Ο Αλέξανδρος Τζιώλης έχει προσόντα, αλλά θέλει πολύ δουλειά ακόμα. Καλή αλλαγή για τον Μπίσκαν.

Επιθετικοί μέσοι: Πληθυντικός ευγενείας! Ο Παναθηναϊκός έχει μόνο έναν, τον Εσεκίελ Γκονζάλες. Ο Αργεντινός είναι καλός παίχτης, όταν δεν είναι εκνευρισμένος. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι να τον έχω δει ήρεμο σε περισσότερα από... τρία ματς, από τη μέρα που ήρθε. Παραμένει πάντως, ο μοναδικός ποιοτικός και δημιουργικός ποδοσφαιριστής στο κέντρο του “τριφυλλιού”. Οποτε έχει απουσιάσει, ο Παναθηναϊκός έχει χάσει, ακόμα και από κατώτερους αντιπάλους (όπως ο Εργοτέλης στο Κύπελλο).

Πλάγιοι μέσοι: Δυστυχώς για τους “πράσινους”, ο καλύτερος πλάγιος μέσος που έχουν, είναι ο Χαραλαμπίδης! Ο Κύπριος είναι φιλότιμος, έχει αρκετά καλή σέντρα, δεν σταματάει να τρέχει σε όλο το ματς, αλλά δείχνει... λίγος. Θα ήταν ιδανικός για να είναι η πρώτη αλλαγή στη θέση του δεξιού χαφ. Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος που αγωνίζεται στη θέση του αριστερού μέσου, φυσικά δεν είναι χαφ. Επειδή όμως ξέρει πολλά... καντάρια μπάλα, τα καταφέρνει και εκεί. Ο Βόουτερ καλό θα ήταν να επιστρέψει στην Κύπρο, ενώ ο Σωτήρης Λεοντίου θα πρέπει να πάρει κι άλλες ευκαιρίες σαν αριστερό χαφ, αν και πιο ταιριαστός θα ήταν ένας πιο κεντρικός ρόλος.

Επιθετικοί: Αν εκεί στην Παιανία θεωρούν αυτόν τον τύπο με τον... λασπωτήρα πίσω από το κεφάλι, μεγάλο σέντερ φορ, ο Παναθηναϊκός θα είναι μια ζωή τρίτος! Ο Φάνης Γκέκας έχει δύο καλά. Είναι πολύ γρήγορος και είναι πάντα εκεί που πρέπει. Δυστυχώς τα μειονεκτήματά του, είναι πολύ σοβαρα. Πρώτα απ’ όλα, είναι μεγάλος χασογκόλης! Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πέντε (μετρημένα) τετ α τετ που έχασε πέρυσι, στο πρώτο ματς με τη Σεβίλλη. Δευτερον, δεν έχει αίσθηση του χώρου. Είναι σαν να θέλεις να γίνεις σεφ, αλλά να μην μπορείς να ξεχωρίσεις την... κουζίνα από το ψυγείο! Τρίτον, είναι... παρτάκιας! Η πρώτη δήλωση που έκανε σαν παίχτης του Παναθηναϊκού ήταν “Θέλω να βγω πρώτος σκόρερ”. Στα αρχίδια μας ρε μεγάλε! Εμείς θέλουμε να πάρει η ομάδα το πρωτάθλημα! Αν θα είσαι εσύ πρώτος σκόρερ, ή ο Τζόρτζεβιτς, ή ο Λυμπερόπουλος, μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Ο Παπαδόπουλος είναι ο πιο ικανός σκόρερ από αυτούς που διαθέτουν οι “πράσινοι”. Αλλά δυστυχώς κάποιος πρέπει να παίξει εκεί αριστερά... Ο Τόργκελε φαίνεται δυνατό παιδί, ξέρει μπάλα και μάλλον ήταν τυχαίο το ότι δεν έβαλε γκολ στα ματς που έπαιξε. Πάντως τα λεφτα που θέλει η Κρίσταλ Πάλας (1 εκατομμύριο ευρώ!), είναι πολλά για την αφεντιά του. Ο Βαγγέλης Μάντζιος έχει δείξει καλά στοιχεία. Αν δουλέψει, ίσως κάποια στιγμή να γίνει μεγάλος παίχτης. Πάντως τώρα, δικαίως μένει στον πάγκο.

Σαν συμπέρασμα λοιπόν, καταλήγουμε στο ότι, είτε ο προπονητής φταίει για το φετινό χάλι, είτε οι πδοσφαιριστές, το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης το έχει η διοίκηση φυσικά! Κύριε Τζίγγερ, με... πορδές δεν βάφουν αυγά (μέρες που ‘ναι κιόλας)! Αν δεν πάρεις παίχτες, αν δεν γίνουν επενδύσεις στις ακαδημίες ξανά, ώστε να βγουν νέοι Καραγκούνηδες και νέοι Μπασινάδες (κι ας τους κορόιδευαν κάποιοι, κάποτε), η ομάδα προκοπή δεν θα δει. Κι αν δεν σκοπεύετε να ρίξετε φράγκα, καλύτερα να πάτε να... παίξετε με τα αυτοκινητάκια σας!

Πολύ καλό!

2006-04-14T13:05:00.000+03:00

Μόλις το άκουσα από συνάδελφο. Στη Βαρβάκειο αγορά, λέει, μόλις μπαίνει ελεγκτής, οι... μπροστινοί χασάπηδες (τώρα τελευταία όνομα και πράγμα!) φωνάζουν "Μπαμπαγκίντα", ώστε να καταλάβουν όλοι πως δέχονται... έφοδο. Μάλλον το συνθηματικό βγήκε γιατί μόλις μπαίνει ελεγκτής, οι κρεοπώλες θα πρέπει να τρέχουν σαν τον συμπαθή Αφρικανό για να μαζέψουν τα σάπια!

Μου τη δίνει...

2006-04-14T12:12:00.000+03:00

Ομορφα δεν ήταν τόσες μέρες με τον ηλιάκο εκεί πάνω; Τι μας το γύρισε σήμερα στο βροχερό; Δεν λέω, έχει και τα ωραία της η βροχή, όπως δείχνει και η φωτογραφία, αλλά προτιμώ καλοκαιράκι! Τέλος πάντων, καλύτερα να βρέχει σήμερα, παρά το Σαββατοκύριακο...

Η αλαζονεία βλάπτει!

2006-04-13T12:26:00.000+03:00

Τώρα, μήπως θα τον μάθεις τον κύριο... πως τον λένε; Καλ... όχι Κουζ... ούτε Καζλάουσκας μήπως; Και που να κάνει και κανα χουνέρι στους Εβραίους απόψε!

Δίλημμα!

2006-04-11T23:51:00.000+03:00

Επειδή μου περίσσεψαν κατί... εκατομμύρια ευρώ, ρέστα από τα... τσιγάρα που πήρα χτες, βοηθήστε με να διαλέξω το επόμενο αυτοκίνητό μου. Γιατί έχει αρχίσει να με χαλάει το Yaris, που δεν δουλεύει ο γαμωσυναγερμός.

Toyota Supra

Jaguar XK Convertible

Lamborghini Gallardo

Porsche Cayman S

Ferrari F-355 Spider

Bugatti Veyron

TVR Cerbera

Aston Martin Vanquish

Chevrolet Corvette

Subaru Impreza WRX

Honda NSX R

Nissan 350Z Nismo

Mazda RX-8

Lexus LFC Concept

Lotus Elise

Α, και κάτι ακόμη. Αν δείτε κανά τέτοιο να σας έχει πάρει στο κυνήγι, σταματήστε, βάλτε τα χέρια πάνω στο παράθυρο ώστε να φαίνονται και πείτε "ναι" σε ότι κι αν ρωτήσουν!

Porsche 911, γερμανική αστυνομία!

Αδερφός μου!

2006-04-11T02:41:00.000+03:00

Λένε πως ο εχθρός του έχθρου σου, είναι φίλος σου. Εγώ θα το... παραφράσω λίγο. Ο τύπος που τα χώνει στους μαλάκες που μου σπάνε τα νεύρα, είναι... αδερφός μου! Αυτό λοιπόν είναι ο Ούγκο Τσάβες!
Ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας απείλησε τον Αμερικανό πρόξενο των ΗΠΑ, Ουίλιαμ Μπράουνφιλντ πως θα τον απελλάσει αν συνεχίσει να είναι τόσο... γελοίος! Κάθε φορά δε, που ήθελε ν’ αναφερθεί στον Τζορτζ Μπους, έκανε λόγο για τον κύριο... Κίνδυνο, ενώ και παλιότερα γενικά έχει εκφραστεί με τα... καλύτερα λόγια για την υπερδύναμη. Πάντως η χώρα του παραμένει ο μεγαλύτερος προμηθευτής πετρελαίου για τις ΗΠΑ. Ισως και γι αυτό ο Πρόεδρος Τσάβες να νιώθει... ασφαλής παρά τις συνεχόμενες προκλήσεις του.

Πάντως, θα πρέπει να είναι προσεκτικός όταν “παίζει” μ’ αυτούς τους... άμυαλους, γιατί δεν θα το ‘χουν σε πολύ να του ρίξουν μερικούς τόνους βόμβες. Και μετά θα καταλήξει σαν τον Καντάφι. Αυτό το παλικάρι από τη Λιβύη, που... μια φορά κι έναν καιρό... πέταγε μόνος του τα MIG της χώρας του κόντρα στα αμερικάνικα μαχητικά αεροσκάφη. Τώρα ο συμπαθής Μουαμάρ έχει γίνει ο... καλύτερος φίλος αυτών που κάποτε πολεμούσε, οι οποίοι πλέον τον στέλνουν επίσημες επισκέψεις στην Ευρώπη και αυτός μένει σε... αντίσκηνο, έξω από το μέγαρο της συνάντησης!

Δωράκι!

2006-04-10T06:21:00.000+03:00

mea culpa

2006-04-06T01:22:00.000+03:00

Σε κάποιο από τα τελευταία μου post, το οποίο ήδη εχει σβηστεί, έγραψα... εν βρασμώ ψυχής (ή αλλιώς σε μια... κρίση μαλακίας), μια πολύ μεγάλη κακία, για μία Πραγματική Κυρία. Της ζητάω συγνώμη, αν και ξέρω πως δεν θα τη δεχτεί.

Η... λύση

2006-03-31T08:04:00.000+03:00

Ετσι λοιπόν θα λυθεί. Σβήνοντας το comment (ίδιο ακριβώς με το post από κάτω). Ευχαριστώ πολύ.

Ο "ελεεινός"

2006-03-31T07:24:00.000+03:00

Επειδή, ως συνήθως, κουβέντα για την ταμπακιέρα δεν θα κάνεις, εγώ σταματάω εδώ. Εσύ, συνέχισε μόνος σου να βρίζεις, όπως ξεκίνησες κιόλας. Λυπάμαι που αναγκάστηκα να πέσω στο επίπεδό σου. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να γράψω ένα post δίχως ούτε μία βρισιά (Φίλοι και “φίλοι”) κι εσύ άρχισες να γυρνάς δεξιά κι αριστερά και να κάνεις comments του στιλ “υπάρχουν και οι μαλάκες. Ξέρουν αυτοί”. Αν θεωρείς κάτι, από αυτά που αναφέρονται στο συγκεκριμένο κείμενο, αναληθές, μπορείς να το πεις.

Περί... ζώων

2006-03-31T06:08:00.000+03:00

Μεγάλη επιτυχία είχε η έμπνευση των ανθρώπων της “Καθημερινής” να μοιράσουν μαζί με το φύλλο τους και την καταπληκτική σειρά του BBC για τη ζωή των θηλαστικών. Η κυκλοφορία της έγκυρης εφημερίδας αναμένεται να διπλασιαστεί, με τη διάθεση άλλης μίας υπερπαραγωγής της βρετανικής κρατικής τηλεόρασης για τη ζωή των ερπετών.

Στο μεταξύ, οι πληροφορίες που θέλουν στο σύγχρονο ριμέικ του κλασικού βιβλίου του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, “Δον Κιχώτης”, ο πιστός φίλος και υπηρέτης του ήρωα, Σάντσο Πάντσα, να εμφανίζεται με τη μορφή του... έρποντα Αισώπου, ελέγχονται ως ανακριβείς.

Get a REAL life!

2006-03-30T02:06:00.000+03:00

Τελικά είναι φίδι ή κότα; Ιδού η απορία... Γιατί το έσβησες το comment, σε χάλασε; Προτιμάς να γυρνάς και να βρίζεις χωρίς απάντηση, ε; Δεν είναι τόσο εύκολο αυτό. Για όσους λοιπόν, γουστάρουν να βλέπουν και τον αντίλογο, το σβησμένο σχόλιο έλεγε:

“Από αυτούς τους 1028, κάποιοι είναι ψεύτες, κάποιοι είναι υποκριτές, κάποιοι είναι “φίδια” και κάποιοι άλλοι, οι χειρότεροι απ’ όλους, είναι και τα τρία μαζί. Και όταν αποκαλύψεις ποιοι πραγματικά είναι, σου απαντούν με το μοναδικό επιχείρημα που έχουν: ‘’Είσαι μαλάκας’’. Το ποιος είναι μαλάκας, είναι ολοφάνερο.”.

Α, και κάτι τελευταίο. You get a REAL life! Χωρίς ψέματα και υποκρισία.

Ο... αξιοπρεπής

2006-03-29T04:28:00.000+03:00

Εχει παραπάει το πράμα με το... φιδάκι. Για να δούμε λοιπόν, τι μου καταλογίζει. Υποθέτω πως τον πείραξε που αποκάλυψα το πόσο υποκριτής είναι. Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Αρχικά με είπε αναξιοπρεπή, επειδή δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο εκτός από εκείνη. Επειτα, ήμουν γραφικός γιατί της έστελνα μυνήματα κάτω από το σπίτι της. Αργότερα, έκανα μεγάλο λάθος που της έγραφα αυτά που της έγραφα, με την δική του παρότρυνση. Και τέλος, έγινα μαλάκας γιατί έγραψα τα πράγματα ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΓΙΝΑΝ.

Από την άλλη, εκείνος είναι... αξιοπρεπής, που με είχε φλομώσει στο ψέμα. Δεν ήταν υποκριτής όταν μπροστά της έλεγε “της έκανες μαλακία με το Messenger”. Δεν ήταν... φίδι που μου έλεγε “η μικρή είναι φίλη μου, αλλά εσύ είσαι ο κολλητός μου” και τελικά με “πούλησε” για να βγαίνει μαζί της. Και σίγουρα δεν είναι “αδερφή”, που κάθεται και με βρίζει στα comments άσχετων, αντί να απαντήσει σε αυτά που του καταλογίζω.

Για άλλη μία φορά λοιπόν τσουτσεκάκι, ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΣ!!!

Το... κρίσιμο ερώτημα!

2006-03-23T21:19:00.000+02:00

Μόλις επέστρεψε ο ΑρχιμαΛάκας από την Κωνσταντινούπολη. Με το που μπαίνει μέσα, του τίθεται το... κρίσιμο ερώτημα. “Γάμησες;” Τι σε νοιάζει ρε μεγάλε; Συνεταιρικό τον... έχετε και όταν τον χώνει αυτός, το... φχαριστιέσαι εσύ; Να μου πεις τώρα, δεν θα ρωτήσουν αυτόν που γύρισε από Κωνσταντινούπολη; Εδώ ρώτησαν τον άλλο που ήταν στη Σαουδική Αραβία. Εκεί που... κοιτάς στραβά γυναίκα και Παρασκευή 1 η ώρα το μεσημέρι σε κρεμάνε στην κεντρική πλατεία του Ριάντ! Τι να γαμήσει ρε μεγάλε, καμιά... καμήλα; Αλλά κι αυτός, ο ΑρχιμαΛάκας... Ποτέ δεν τους απογοητεύει. Οπου και να χει πάει... γάμησε! Τουρκία, Γαλλία, Νησιά Φερόε (ναι ρε πούστη, εκεί που έχει μόνο... αγελάδες και ψαράδες!), παντού! Ελεος ρε γαμήκουλες όλοι! Ελεος!!!

Φορέστε παντελόνια παρακαλώ

2006-03-22T09:07:00.000+02:00

Ο πρώτος θα μπορούσε να είναι η... μετεμψύχωση του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν. Όταν δεν έχει φρέσκο κουτσομπολιό, “φτιάχνει” ένα. Τα παραμύθια του είναι πια... μυθικά. Και όχι μόνο είναι πολλά, αλλά και πολύ χοντρά τις περισσότερες φορές. Ολοι ξέρουν πως είναι μεγάλος ψεύτης, αλλά επειδή είναι διασκεδαστικός με τις μαλακίες που πετάει τον κάνουν παρέα. Εγώ πάλι, τον έχω βαρεθεί. Μου έχει κοστίσει πολύ αυτό το αρχίδι. Και δεν αντέχω άλλο τα ψέματά του. Και το χειρότερο απ’ όλα είναι πως μόλις βρεθεί σε δύσκολη θέση, ξεστομίζει άλλη μια παπαριά για να “ξελασπώσει”. Αρνείται τα πάντα και “καθαρίζει”. Κι όμως. Αυτόν πιστεύουν. Ετσι βολεύει καλύτερα... Εντάξει ρε, το κατέβασα από το κεφάλι μου, το γέννησα, το έβγαλα από το στομάχι μου, πιστέψτε ότι θέλετε!

Ο δεύτερος το έπαιζε φίλος. Είχα κι άλλον ένα τέτοιο φίλο. Τώρα είναι σε ζωολογικό κήπο με ταμπέλα έξω απ’ το κλουβί του “ΠΡΟΣΟΧΗ ΔΗΛΗΤΗΡΙΩΔΕΣ”. Φίδι απ’ τα λίγα. “Καλά της τα γράφεις. Συνέχισε μπας και ξεκολλήσει από τον μαλάκα”. Και μετά από μερικές μέρες τα ίδια: “Σίγουρα είσαι ευρηματικός”. Μέχρι που φτάσαμε στο περίφημο “Δικαιώθηκες man. Χώρισαν χτες”. Εγώ του είπα πως δεν με ενδιέφερε να χωρίσουν, απλά να ξέρει ότι δεν της έχω πει ψέματα. Να καταλάβει με πιο τέρας ήταν μαζί. Τα γεγονότα δείχνουν πως κατάλαβε, αλλά ποιος ξέρει τι άλλο της έχει πει αυτό το φίδι για μένα... Αλλωστε, μόλις χώρισε εγώ ήμουν άχρηστος. Τη δουλειά την είχα κάνει γι’ αυτόν... “Δικαιώθηκες” και “γεια τώρα θύμα, ευχαριστώ πολύ για την εξυπηρέτηση, τώρα θα βγαίνω εγώ μαζί της...”, θα μπορούσε να είχε πει, αλλά θέλει αρχίδια για να το κάνεις αυτό...

Ο τρίτος και χειρότερος, είναι ο πιο ευρηματικός ψεύτης που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Μπορεί να “μπαλώσει” οποιαδήποτε κατάσταση. Επαγγελματίας στο είδος του, ότι και να κάνει μπορεί να το διαστρεβλώσει. Μπορεί να σε πείσει πως το γάλα είναι... μαύρο. Για να “μαζέψει” λοιπόν τις δεκάδες μαλακίες που της είχε κάνει, θέλησε να με βγάλει ψεύτη. Εκείνη τον πίστεψε. Αλλά για πόσο; Η αλήθεια στο τέλος πάντα λάμπει... Αλλά ποιος ξέρει με τι αηδίες γέμισε το κεφαλάκι της για μένα κι αυτό το αρχίδι...

Λοιπόν τσουτσεκάκια και τα τρία, ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ. Μεταξύ σας, αφού, ούτως ή άλλως είσαστε ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΔΕΡΦΑΡΕΣ! Κι όταν αποφασίσετε να φορέσετε παντελόνια, ελάτε να λογαριαστούμε. Και οι τρεις! Γαμημένοι παραμυθάδες...

Δεν το αντέχω...

2006-03-20T05:42:00.000+02:00

Αλλη μια Κυριακή στο γραφείο. Δουλειά δεν έχω ακόμη, αλλά ο διπλανός συνάδελφος Σ. “τρέχει”. Το τηλέφωνό του έχει πάρει “φωτιά”, αλλά εκείνος λείπει. Την... χιλιοστή φορά που χτυπάει, αποφασίζω να το σηκώσω. Στην άλλη άκρη του... σύρματος εκείνη. Η καρδιά μου πάει να σπάσει... Μόλις καταλαβαίνει πως είμαι εγώ, ο τόνος της φωνής της αλλάζει. Γίνεται κρύα, όχι, παγωμένη... Ούτε... Μάλλον αηδιασμένη θα έλεγα... Είναι τόσο κακό που σ’ αγαπάω και με μισείς αγγελούδι μου;

Η σιωπή του προς απάντηση...

2006-03-17T13:19:00.000+02:00

Με ρώτησε ένας φίλος, αν η ιστορία με τον “φίλο” είναι αληθινή. Και όταν του απάντησα πως είναι πέρα για πέρα αληθινή, με ρώτησε αν σε κάποια σημεία... υπερέβαλα λίγο, για να γίνει πιο “νόστιμη” η ιστορία. Η απάντηση είναι πως δεν υπάρχει ούτε μια... σταγόνα υπερβολής. Κι επειδή ξέρω πως ο “φίλος” έχει δει το post, μπορείτε να λάβετε τη σιωπή του ως απάντηση...

Top Ten

2006-03-16T11:38:00.000+02:00

Ή αλλιώς Dream Team! Περιμένω τις ψήφους σας!

Τις παλιές αγάπες δεν ξεχνάς...

2006-03-13T15:27:00.000+02:00

Σαν άλλος... Κώστας Καββαθάς, σκέφτηκα να κάνω ένα πρωτότυπο συγκριτκό τεστ. Επειδή πρόσφατα σκεφτόμουν τις γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή μου, θα παραθέσω τα... υπέρ και τα κατά τους! Πρόκειται συνολικά για έξι κυρίες, που κατά καιρούς κυριάρχησαν ή κυριαρχούν στη σκέψη μου, οι μεγαλύτεροι έρωτες της ζωής μου!

Η Κλ.: Λένε πως “η πρώτη αγάπη είναι και παντοτινή”. No thanks! Την Κλ. την γνώρισα στην πρώτη γυμνασίου. Ομορφη κοπέλα, καλλιεργημένη (με τις μουσικές της, τα αγγλικά της και τα λοιπά) και... αλανιάρα ταυτόχρονα. Ακόμα και... μπάσκετ παίζαμε μαζί και πάντα με θαύμαζε γιατί δεν έχανα σουτ! Επειδή ήμουν πολύ... κότα (ίσως να είμαι ακόμα λίγο), το... κονέ έκανε μια κοινή γνωστή. Η πρώτη μας συνάντηση ήταν για μένα ένας... γολγοθάς. Εκείνη, φαινόταν, ήταν πολύ πιο έμπειρη από μένα. Την... κοπανήσαμε από το σχολείο, βγήκαμε βόλτα στις εργατικές κατοικίες της Παλήνης και αφού πέρασε καμιά... ώρα “μούγκα στη στρούγκα”, πέταξε τη μεγάλη ατάκα: “Δεν πάει άλλο αυτό...”. Με αρπάει, μου ρίχνει ένα τρελό γλωσσόφιλο και... αστράκια αρχίζουν να εμφανίζονται παντού! Μισή ώρα μετά, μάλλον κατάλαβε πως είμαι πολύ λιγότερα... κυβικά απ’ όσα μπορεί να αντέξει. Στο τελευταίο διάλλειμα της ίδιας μέρας, η πρώτη μου σχέση είχε λάβει τέλος! Μερικά χρόνια μετά μου είπαν πως η Κλ. είναι... λεσβία (ελπίζω να μην ήταν τόσο... τραυματική η εμπειρία της μαζί μου και να το γύρισε!). Δεν τους πίστεψα, ωσπου ένα ωραίο μεσημέρι την πέτυχα στην Ακαδημίας, χέρι - χέρι με... μια δίμετρη γκόμενα! “Φίλες θα είναι” λέω και, προτού προλάβω να τελειώσω τη σκέψη μου, τις βλέπω να φιλιούνται μέσα στη μέση του δρόμου! Εχω να τη δω από τότε (ούτε καν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν...).

Τα +
*Ομορφη, ωραίο σώμα, μακριά καστανά μαλλιά ως τη μέση, μέτριο ανάστημα και πολύ... μαγκιά!
*Ιδιαίτερα έμπειρη (τουλάχιστον τότε, σε σχέση με μένα).
*Γούσταρε, αλλά εγώ είχα το μυαλό μου στο... μπάσκετ!

Τα -
*Είναι λεσβία! Και αν αυτό... εξάπτει τη φαντασία, ψάξτε πόσοι από σας θα θέλατε για γκόμενα μια τέτοια.

Η Ε.: Μια γλύκα! Ημασταν φίλοι για αρκετά χρόνια. Ότι και να έλεγα, την έκανε να γελάει. Μου το έλεγε και αρκετά συχνά ότι εκτιμάει το χιούμορ μου. Με δική της ψήφο έγινα αντιπρόεδρος του πενταμελούς της τάξης! Την είχα βοηθήσει να “τα φτιάξει” με δυο φίλους μου και μου είχε κάνει το κονέ με την Κλ. Δεν κατάλαβα ποτέ πως έγινε και την ερωτεύτηκα. Μάλλον φταίει εκείνη η παλιογιορτή του σχολείου στη Φιλοσοφική, κατά την οποία στη χορωδία ήταν δίπλα μου και για πρώτη φορά την έβλεπα με φούστα (όχι ότι “τρελένομαι” για τις γυναίκες που φοράνε φούστα, αλλά, όπως και να το κάνεις, προσθέτει θηλυκότητα, ειδικά σε αυτές που τη φοράνε σπάνια...).
Η Ε. είναι ο δέυτερος μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου. Γλυκιά φατσούλα, υπέροχο κορμάκι, η καλύτερη μαθήτρια της τάξης, αλλά όχι “φυτό”. Κυρία με τα όλα της. Ποτέ δεν άκουσα να κερατώσει γκόμενο, πάντα το χαμόγελο ήταν ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της, είχε ωραίο χιούμορ και έβρισκα ιδιαίτερα κολακευτικό ότι εκτιμούσε την άποψή μου και το χιούμορ μου. Αλλά ήμουν... φίλος. Που να ήξερα ότι αρκετά χρόνια αργότερα θα συναντούσα το ίδιο εμπόδιο... Πάντα μου χάριζε ένα χορό στα σχολικά πάρτι και πάντα μου έλεγε ότι πρέπει να... ξεκολλήσω, γιατί εκείνη με έβλεπε σαν φίλο, άσε που δεν ταιριάζαμε (πίστευε εκείνη) κιόλας. Εχω να τη δω πάνω από δέκα χρόνια και θα ήθελα πάρα πολύ να την ξαναδώ...

Τα+
*Γλύκα! Η δεύτερη πιο γλυκιά γυναίκα που γνώρισα στη ζωή μου.
*Μορφωμένη, καλλιεργημένη, κυρία, πες το όπως θες!
*Πάντα χαμογελαστή.
*Πανέξυπνη.
*Πιστή (τεράστιο προσόν για μια γυναίκα).

Τα-
*Ηταν... γαυρίνα (βέβαια, κάποιος μου είπε ότι αυτό πρέπει να το βάλω στα θετικά, γιατί θα μπορούσα να της λέω “έτσι γ... η Λεοφώρος”!!!).

Η Μ.: Περίεργη περίπτωση. Τίποτα το ιδιαίτερο. Γλυκό κοριτσάκι. Αυτά. Τη γνώρισα στην τρίτη Λυκείου, όταν και άλλαξα σχολείο. Την ερωτεύτηκα, μάλλον επειδή δεν έπαιζε κάτι καλύτερο. Και επειδή ήταν... επιτακτική ανάγκη να ξεκολλήσω από την Ε., έπειτα από τρία χρόνια! Λίγο χαζούλα. Μια φορά με ρώτησε τι είναι η... εντοιχισμένη κουζίνα! Εγώ της απάντησα με ερώτηση: “Ξέρεις να τηγανίζεις πατάτες;”. Φυσικά και δεν ήξερε! Στην αρχή έδειχνε να με γουστάρει. Κι αυτή γέλαγε σχεδόν πάντα με αυτά που έλεγα. Με αυτά που δεν γέλαγε, ρώταγε τους άλλους τι εννοούσα και μέτα... κυλιόταν στο έδαφος! Προτίμησε έναν τύπο 4-5 χρόνια μεγαλύτερό μας, γιατί είχε... Ford Orion (ούτε καν κάποια καλή έκδοση του Escort!). Στην πενταήμερη ήταν έτοιμη να “παίξει” μαζί μου, αλλά η... παροιμιώδης κωλοφαρδία μου, έκανε έναν άλλο τύπο να “σκάσει” από το πουθενά με πτήση της Ολυμπιακής, μόνο και μόνο για να την “φάει” και να μου γαμήσει την εκδρομή και την ψυχολογία. Εχω να τη δω από τότε και δεν... καίγομαι να την ξαναδώ. Κάποιος μου είπε ότι παντρεύτηκε κάποιον με Lotus Elan και χώρισε στο εξάμηνο...

Τα+
*Τα... ψάχνω ακόμη!

Τα-
*Χαζούλα!
*Τίποτα το ιδιαίτερο εμφανισιακά.
*Ακαλλιέργητη. Τελείως. “Ξύλο απελλέκητο”.

Η Χρ.: Απίστευτο πλάσμα! Τα... δεύτερα πιο ωραία μάτια που έχω δει στη ζωή μου! Μια γλύκα, πραγματικά! Μικροκαμωμένη, με πρόσωπο από... διαφήμιση για παιδικό γάλα και κορμάκι με αναλογίες, που αν ήταν... επί δύο σε ύψος, θα μπορούσε να είναι μοντέλο! Φοιτήτρια της γεωπονικής, καλή κοπέλα, αν και ιδιαίτερα “κλειστή” στον εαυτό της. Εχει τραβήξει τα... πάνδεινα από τους άντρες. Της την “πέφτουν” ακόμα και όταν είναι στην... περιφορά του επιταφίου, το Πάσχα. Και αν λέτε “σιγά μην την χαλάει κιόλας”, σας πληροφορώ πως την χαλάει. Και πολύ μάλιστα. Την γνώρισα στην Αίγινα. Αρχικά γούσταρα την ξαδέρφη της, αλλά κάποια στιγμή κατάλαβα πως ήταν τελέιως “βούρλο” (η ξαδέρφη). Αν και έχω σπίτι στην Αίγινα, πέρασα ένα καλοκαίρι (σ.σ. με άδεια από τον στρατό) στο δικό της. Με μεγάλη παρέα. Τότε την ερωτεύτηκα και της το εξέφρασα κιόλας. Ενιωσε άβολα, αλλά γρήγορα κατάλαβε πως δεν πρόκειται να της κάνω τη ζωή δύσκολη και, αφού ξεκαθάρισε τη θέση της (κι αυτή με βλέπει σαν φίλο και δε νομίζει ότι ταιριάζουμε, να αρχίσω να ανησυχώ;), διατηρήσαμε μια πολύ όμορφη, φιλική σχέση. Τη βλέπω πολύ συχνά, ιδιαίτερα στην Αίγινα και μερικές φορές και στην Αθήνα. Με εκτιμάει και το... εκτιμάω αυτό. Προσπαθώ να τη βοηθάω σε όποιο πρόβλημα έχει, γιατί το αξίζει!

Τα+
*Απίστευτο πρόσωπο! Πραγματικά, είναι τελείως τυχαίο το ότι δεν έχει παίξει σε διαφημίσεις!
*Μικροκαμωμένη, αλλά... χυμώδης! Κορμάκι για να το... ρουφήξεις!
*Πάντα πρόθυμη να σε βοηθήσει, ειδικά αν πρόκειται για θέματα που αφορούν ανθρώπινες σχέσεις.
*Γενικά οι απόψεις μας ταιριάζουν. Το βλέπω κάθε φορά που συζητάω μαζί της για οτιδήποτε.

Τα-
*Όταν τη “ζορίσεις”, πολύ “γράψιμμο” ρε παιδάκι μου!

Η Δ.: Θυελλώδης έρωτας! Πολύ ωραίο κορμί, περίεργο πρόσωπο, μεγάλη... καύλα! Από αυτές τις γκόμενες που δεν... λογαριάζουν τίποτα όταν βρίσκονται στο κρεβάτι (και όχι μόνο!). Για πρώτη (και τελευταία) φορά στη ζωή μου, αποφάσισα να “παίξω” με γκόμενα που δεν ήταν μόνη της. Από την αρχή μου είχε πει πως είχε γκόμενο και τον έλεγαν Κώστα. Τη γνώρισα στην Αίγινα, μέσω μιας παλιάς συμμαθήτριας. Ένα βράδυ στο καλύτερο club του νησιού, ήταν αρκετό για να δώσουμε ραντεβού και στο... κλεινόν άστυ. Μπανάκι στον Αστέρα Βουλιαγμένης, φαί στη Γλυφάδα και... βουρ για σπίτι. Από τις απόψεις της, λατρεύω αυτή που λέει “κάποιες γυναίκες το σπέρμα το βλέπουν μόνο στις τσόντες. Εγώ που το βλέπω πολύ συχνότερα, δεν θα αφήσω ούτε... σταγόνα να πάει χαμένη”! Μέχρι τη στιγμή που τη γνώρισα, πίστευα πως υπάρχουν πολύ σημαντικότερα πράγματα να σκεφτώ από το... σεξ. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, το μόνο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν το πιο θα είναι το επόμενο μέρος που θα την πάρω! Μετά το “κόντρα στην... κολώνα της ΔΕΗ έξω από το σπίτι της”, δε νομίζω το κεφάλι μου να κατεβάσει πιο δημιουργική ιδέα! Αφού ξεπέρασα το... σοκ του σεξ, την ερωτεύτηκα. Και τότε της έθεσα το... κρίσιμο ερώτημα: “Η αυτός, ή εγώ”. Στην αρχή έδειχνε πως τείνει προς τα μένα. Τελικά κατέληξε στον άλλο (τυχεράκιας!). Με κορόιδευε με τη συμπεριφορά της για αρκετό καιρό και όταν το κατάλαβα, τα πήρα στο κρανίο. Προτού της κόψω την καλημέρα για δύο χρόνια, της έριξα ένα τηλεφωνικό... όπως ανέβαινα τη Μεσογείων. Πέρυσι ξαναμιλήσαμε, βρεθήκαμε και είχαμε ένα μικρό... ριπλέι της σχέσης μας, αλλά μάλλον η “μαγεία” είχε χαθεί. Βλεπόμαστε ακόμα, αλλά τελείως φιλικά. Καλά, μερικές φορές όχι και τόσο φιλικά, ανάλογα με τις ορέξεις της!

Τα+
*Τα... κάνει όλα και συμφέρει!
*Είναι πανέξυπνη.
*Είναι πολύ καλή παρέα για βραδυνή έξοδο.

Τα-
*Και στη... Σαχάρα να πάει, θα βρει τρόπο να γαμηθεί! Δεν μπορείς να την εμπιστευτείς με τίποτα!
*Εχει κόμπλεξ με το στήθος της.
*Ωρες ώρες μου σπάει τα νεύρα με την αναποφασιστηκότητά της.

Η Κ.: Κανονικά θα έπρεπε να της κάνω ένα ξεχωριστό post (ίσως και να το κάνω στο μέλλον, έχω βρει ήδη και τον τίτλο!). Ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου! Το πιο γλυκό πλασματάκι στον κόσμο! Τα πιο όμορφα μάτια που έχω δει στη ζωή μου! Λατρέυω το πως μυρίζει, το πως κινείται, το πως μιλάει, όλα! Υπέροχο κορμάκι, προσωπάκι... μέλι με απίστευτο χαμόγελο! Με τρελαίνει όταν είναι δήθεν θυμωμένη και ανασηκώνει το φρυδάκι της. Με τα νάζια της είναι ικανή να με πείσει να της... γράψω όλη μου την περιουσία (δεν είναι μεγάλη, αλλά λέμε!) Ημασταν δύο χρόνια συνάδελφοι, αλλά δεν κάναμε ιδιαίτερη παρέα. Πάντα τη συμπαθούσα και πάντα πίστευα ότι είναι πολύ ωραίο κοριτσάκι.
Οταν βγήκαμε για πρώτη φορά, πέρασα ένα υπέροχο βράδυ, με πολύ μουσική, κουβεντούλα και βόλτα ως το Σούνιο. Τελικά βγαίναμε σχεδόν κάθε βράδυ για δύο μήνες. Ποτέ δεν έγινε κάτι, αλλά αυτοί οι δύο μήνες ήταν οι ομορφότεροι της ζωής μου! Μάλλον την είχα ερωτευτεί από την πρώτη στιγμή, αλλά δεν το είχα καταλάβει. Οταν η κολλητή της, η Α. μου είπε “τι μου λες τώρα ‘’βγαίνουμε και διασκεδάζουμε’’. Εσύ είσαι τρελός για τη μικρή”, την έβρισκα υπερβολική. Μετά από λίγες μέρες ήρθε και με αγκάλιασε σε ένα μπαράκι στο κέντρο και μου... κόπηκαν τα γόνατα. Τότε το πήρα κι εγώ... πρέφα!
Κατάφερα και τα έκανα... μπουρδέλο μαζί της και δεν μιλάμε πια. Μπορεί να μην ήταν μεγάλο το διάστημα που βρισκόταν στη ζωή μου, αλλά φεύγοντας άφησε ένα τεράστιο κενό... Μου λείπει πολύ το γέλιο της, τα αστεία της και τα... πικρόχολα σχολιάκια της (πάντα με χιούμορ). Τη βλέπω κάθε μέρα, αλλά τι να το κάνεις...

Τα+
*Απλά με έχει τρελάνει, τίποτα άλλο...

Τα-
*Με μισεί.
*Εμπιστεύεται ανθρώπους που έχουν άλλες... βλέψεις για εκείνη.
*Με... ανησυχούν τα κριτήριά της στους άντρες.

Φίλοι και "φίλοι"

2006-03-09T23:09:00.000+02:00

Μέχρι πρίν από δύο χρόνια θεωρούσα φίλο μου οποιονδήποτε έπινε έστω και μια... μπύρα μαζί μου. Κοινώς, όλοι ήταν φίλοι μου, μέχρις αποδείξεως του αντιθέτου. Η φιλοσοφία μου ελάχιστα έχει αλλάξει, αλλά τώρα πια είμαι λίγο πιο επιφυλακτικός.
Ευχάριστο είναι να βγεις με κάποιον για μπύρα, ειδικά αν περάσεις καλά. Υπάρχουν όμως και καποιοι, που μπορεί να έχεις πιει μαζί τους τη... μιση Heineken και πάλι, να είναι απλά “φίλοι”. Τέτοια περίπτωση είναι και ο “φίλος” στον οποίο θα αφιερώσω τούτο το post.
Ηταν Οκτώβριος του 2004. Κατά γενική ομολογία ο χειρότερος μήνας της ζωής μου. Πρώτα, στις 8 του μήνα, αφού πέρασα ένα υπέροχο βράδυ γιορτάζοντας τα γενέθλια του ανθρώπου που αγάπησα περισσότερο κι απ’ την ίδια μου τη ζωή, έκανα το χειρότερο τρακάρισμά μου. Απολογισμός: 16.000 ευρώ στην... μπαριέρα της Αλίμου.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 26, έκανα το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου. Καλύτερα να είχα ξανατρακάρει το καινούργιο μου αυτοκίνητο, που μόλις εκείνη τη μέρα είχα πάρει... Αυτό που της είπα, σήμανε την αρχή του τέλους...
Κάπου εκεί, λίγες μέρες μετά, ένα βράδυ και έπειτα από πολύ ωραία συζήτηση, το φιλαράκι που ήταν μέσα στο αυτοκίνητό μου, μου είπε κάτι που το εκτίμησα πάρα πολύ. Για την ακρίβεια, μετά από λίγη ώρα τον πήρα τηλέφωνο και τον ευχαρίστησα για εκείνη την κουβέντα...
“Η μικρή είναι φίλη μου, αλλά ότι και να γίνει, εσύ είσαι ο κολλητός μου και εσένα θα υποστηρίζω...”, μου είχε πει και πίστεψα πως πραγματικά αυτός ο άνθρωπος θα μου σταθεί...
Το σοκ δεν άργησε να έρθει. “Πάμε για κανα μπυράκι ρε φίλε;” τον ρώτησα ένα βράδυ. “Sorry man, αλλά είμαι κομμάτια και θα την πέσω για ύπνο...” μου απάντησε. Δέκα λεπτά αργότερα, έφευγε μαζί της. Όταν το κατάλαβα, τον πήρα τηλέφωνο. “Γιατι ρε φιλαράκι μου είπες ψέμματα; Δεν μπορούσες απλά να μου πεις ότι θα βγεις μαζί της; Ξέρω πολύ καλά πως δεν θέλει να με βλέπει...” του είπα. “Ετσι γουστάρω!” ήταν η απάντηση για να ακολουθήσει νέο σοκ. “Γιατί επιμένεις; Αφού της έκανες μεγάλη μαλακία με αυτά που έγραψες στο Messenger”, μου δήλωσε με... περίσσειο θράσσος. “Η μαλακία ήταν αυτά για τα οποία μου έλεγες ότι ‘’καλά κάνεις και της τα γράφεις, μπας και ξεκολλήσει από τον μαλάκα’’;”, τον ρώτησα. “Ναι” μου απαντάει. “Της το έχεις πει;” ξαναρωτάω. “Οχι”.
Φυσικά όχι... Γιατί να της το πει... Αλλωστε, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, το ψέμα ήταν πολύ έυκολο γι’ αυτόν...
Λίγο καιρό αργότερα, το ίδιο σκηνικό. “Φίλε, τρέχει κάτι; Νιώθω πως με αποφεύγεις...” του λέω. “Οχι, μην ανησυχείς, απλά έχω χωρίσει με τη δικιά μου και είμαι κάπως εκνευρισμένος και απόμακρος” ήταν η απάντηση. Το ότι θέλησα να τον παρηγορήσω δεν το μετάνιωσα ποτέ...
Λίγες βραδιές έπειτα, άλλη μια πρόσκληση. “Πάμε για καμια μπύρα;” “Μπα, έχω κανονίσει γκομενοδουλειά...” “Τις ευχές μου και μην σκέφτεσαι τίποτα...”. Η εξέλιξη, ιδιαίτερα προβλέψιμη. Μετά από λίγη ώρα, ένας (πραγματικός) φίλος απέρριψε την πρόταση μου για έξοδο με την ατάκα “μου είπαν και ο Μ. με την Κ. να πάμε σινεμά, αλλά απόψε δεν την παλέυω...”. Τότε κατάλαβα ότι ο φίλος είναι “φίλος”...
Η δική του εξήγηση ήταν ότι “κάτι έχει σπάσει μέσα μου. Με ελέγχεις (σ.σ. για να του φάω τα λεφτα, την γκόμενα, ή μήπως για να τον... πηδήξω;) και είσαι γραφικός, επειδή πήγες κάτω από το σπίτι της και της έστελνες μυνήματα (σ.σ. λες και ήταν η αδερφή του, ή η γκόμενά του...) και γενικά την ενοχλείς...”.
Το ότι είναι φίλος με τον τύπο που την κεράτωσε με τη... μισή νοτιοανατολική Ευρώπη, δεν έχει σημασία. Ούτε ότι ο κοληττός του, τριγυρνάει και διαδίδει ότι η μικρή του την έπεσε... Πράγμα που δεν θα πίστευε ούτε... έγκλειστος στο Δαφνί. Αυτό που ενοχλεί τους πάντες, είναι ότι εγώ έστελνα μυνήματα κάτω από το σπίτι της. Καλέ μου “φίλε”, όποτε με χρειαστείς θα είμαι στο πλάι σου. Και το εννοώ.

Αγγελούδι...

2006-03-08T15:02:00.000+02:00

Είναι ανάγκη να είσαι πάντα τόοοοοοσο γλυκούλα στα όνειρά μου;

Την είδα ξανά...

2006-03-03T17:55:00.000+02:00

Εχω αρχίσει να νιώθω περίεργα για τον τρόπο με τον οποίο αντιδρώ απέναντι στις γυναίκες. Οχι όλες, αυτές που με ενδιαφέρουν. Και συνήθως δεν είναι πολλές. Για την ακρίβεια, πάντα υπάρχει μία, για την οποία θα έκανα τα πάντα. Και αυτό κρατάει πολύ (μερικές φορές πάρα πολύ).
Και εντάξει, όταν ενδιαφέρεται, όλα είναι όμορφα. Όταν όμως εκείνη δεν δείχνει τη διάθεση να ακολουθήσει, τότε όλα γίνονται δύσκολα...
Οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος απλά... την κάνει. Εγώ όχι. Επιμένω, μέχρι που χάνω κάθε ελπίδα να διατηρήσω, έστω και μια “καλημέρα” μαζί της...
Το ίδιο συμβαίνει και αυτή τη στιγμή στη ζωή μου. Και αν στο παρελθόν κάποια στιγμή το έπαιρνα απόφαση ότι “μεγάλε, δεν έχει την παραμικρή όρεξη, ούτε καν να σε κοιτάξει, ούτε καν να σου μιλήσει, κάν’ την από δω” και... εξαφανιζόμουν από προσώπου γης, τώρα ούτε αυτό είναι εφικτό. Δυστυχώς πρέπει να τη βλέπω κάθε μέρα, να ακούω τη φωνούλα της κάθε τρεις και λίγο και να τη βλέπω να κουνάει το απίστευτο κορμάκι της κάθε φορά στον διάδρομο, να χαζεύω το γλυκό της χαμόγελο και τα ζεστά της ματάκια...
Τώρα τελευταία δεν μιλάμε κιόλας. Οσο κι αν την αγαπάω δεν δέχομαι από κανέναν να με αποκαλεί ψεύτη. Εκείνη το έκανε. Και μάλιστα σε φίλο μου. Και ειπε πως της κατέστρεψα τη ζωή. Επειδή της άνοιξα τα μάτια... Δεν το άντεξα και η αντίδραση ήταν... οργισμένη. Τα αποτελέσματα ήταν αναμενόμενα. Συναντιόμαστε και δεν αναταλλάσουμε καν ματιά, βρισκόμαστε δίπλα δίπλα για 5-10 λέπτα και δεν γυρνάει καν ο ένας να κοιτάξει τον άλλο...
Αλλά ότι και να γίνει, όσο κι αν με μισεί, όσο κι αν με σιχαίνεται, εγώ την αγαπάω... Και θα προσεύχομαι πάντα να είναι καλά...

Για... ξεχαρμανιασμα

2006-03-02T15:00:00.000+02:00

Μου έλεγαν καιρό τώρα για τα blogs. Δεν είχα μπει στον κόπο να διαβάσω κάποιο, αλλά τελικά όχι μόνο είδα, αλλά έφτιαξα και το δικό μου. Περισσότερο για... ξεχαρμάνιασμα. Μην περιμένετε να βγάλετε άκρη. Είπαμε, εκτός τόπου και χρόνου!