Εκτός τόπου και χρόνου

Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006

Γεύσεις και συμπεράσματα

Πάει και αυτό. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 τελείωσε και άφησε μια περίεργη γεύση. Θα μπορούσες να την πεις ξινή, αφού το σήκωσαν οι Ιταλοί και όχι ο μεγάλος “Ζιζού”. Από την άλλη είχε και τη γλύκα της, γιατί, παρότι η ΦΙΦΑ έκανε ότι μπορούσε, τελικά δεν το σήκωσαν οι Γερμανοί. Θα μπορούσε να είναι και πικρή, λόγω της αποβολής του Ζιντάν, αλλά ήταν και... δροσερή, γιατί ο... καυλιάρης Γαλλοαλγερινός του την... έσκασε (αρκετά) καλά του μαφιόζου του Ματεράτσι. Σου έκανε λίγο και το στόμα... παντόφλα, επειδή είδαμε πάλι τους Αγγλους να παίζουν σαν ελληνική ομαδούλα, τους Ισπανούς να παίζουν μπαλάρα και φυσικά να αποκλείονται και τους Λατινοαμερικάνους να νομίζουν πως οι φανέλες τους θα κατακτούσαν από... μόνες τους την κούπα. Τα ίδια και τα ίδια δηλαδή...
Ωστόσο, αυτός ο τελικός είχε κάτι που δεν είχε κανένας άλλος σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Το πιο σημαντικό πράγμα που υψώθηκε στον ουρανό του Βερολίνου, ήταν μια κόκκινη κάρτα και όχι το τρόπαιο. Εκανα μια... γύρα στα blogs και ειδικά στο Dribble&Drink, που ήταν το αγαπημένο μου όλες αυτές τις μέρες. Είδα διάφορες απόψεις. Υποστήριξη και... άφεση αμαρτιών στον Θεό “Ζιζού”, αφορισμό για τον Γαλλοαλγερινό... τρομοκράτη. Η αντίδραση του Ζιντάν για μένα μόνο ένα πράγμα λέει. Πως είναι άνθρωπος. Και πως παίζει ποδόσφαιρο. Του την “είπε” ο Ματεράτσι, του έσκασε κουτουλιά. Ετσι είναι. Δεν λέω πως απαραίτητα, όποτε σε προκαλούν αρχίζεις τα μπουνίδια και τα κλωτσίδια, αλλά κάποιες φορές το ποτήρι ξεχειλίζει και το κάνεις. Εκτός και αν εσείς θεωρείτε φυσιολογικό το να σου λέει ο άλλος “η μάνα σου κάνει πιάτσα στη Συγγρού” και εσύ να χαμογελάς σαν χαζοχαρούμενο.
Ο Ζιντάν όλα αυτά τα χρόνια έχει αποδείξει πως μέσα στο γήπεδο βρίσκεται για να προσφέρει ουσία (πάνω απ’ όλα) και θέαμα (με απλότητα και σε μεγάλες ποσότητες). Ποτέ δεν ήταν ο τύπος που θα έκανε 15 τακουνάκια και 10 ψαλιδάκια. Ούτε ποτέ έκανε την ξανθιά που μασάει τσίχλα, ούτε το μαμόθρεφτο που τρώει πατατάκια με τη μαμά του, λίγο πριν ξεκινήσει το ματς.
Οσο για το υπόλοιπο Μουντιάλ, τα λίγα συμπεράσματα που έβγαλα ήταν τα εξής.

1) Η γερμανική τηλεόραση είχε άψογη κάλυψη. Οποτε γούσταρε βέβαια. Τη φάση του Ζιντάν την έπιασαν μια χαρά! Αντίθετα, το χέρι του Γερμαναρά στο ματς με την Αργεντινή το κάνανε... γαργάρα. Όπως και δεκάδες άλλες φάσεις υπέρ των ναζί.

2) Αυτός ο Καναβάρο είναι ικανός να σταματήσει με τάκλιν ακόμα και... τρόλεϊ. Ακόμα και όταν έλεγες “πάμε τώρα μωρή Γαλλία, που λείπει ο Καναβάρο”, ξαφνικά εμφανιζόταν μέσα στο πλάνο και βούταγε το... πορτοφόλι του εκάστοτε άτυχου επιτιθέμενου.

3) Ο Τότι απέδειξε για ακόμη μία φορά πως το μόνο πράγμα που ξέρει καλά να κάνει, είναι να είναι... γελοίος. Ευτυχώς, τουλάχιστον αυτή τη φορά δεν άρχισε τις φτυσιές και τις βουτιές.

4) Ο Κριστιάνο Ρονάλντο... αδικείτε σε αυτό το άθλημα. Αυτό που του ταιριάζει είναι οι καταδύσεις.

5) Διακαιώνεται ο φίλος μου ο Στάθης, ο οποίος υποστηρίζει πως το μικρό όνομα του Τρεζεγκέ είναι Αντεγαμήσου.

Αυτά τα ολίγα από τα γερμανικά γήπεδα. Τώρα περιμένουμε τη διοργάνωση του 2010, που θα είναι η πρώτη που θα γίνει στη Μαύρη Ηπειρο. Ελπίζω χωρίς τον Βερνίκο.

Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006

.........................................

Τον Οκτώβρη θα κάνουμε ένα τρελό πάρτι στα εικοστά σου γενέθλια. Και τον Γενάρη εμείς θα σε πάμε να παρουσιαστείς φαντάρος. Και όλο το καλοκαίρι θα παίζουμε βόλεϊ στο Barraccuda. Τώρα φτάνει, δεν χρειάζεται να καθαρίσεις άλλο την αυλή. Ελα να δούμε το ματσάκι. Ιταλία - Ουκρανία είναι. Αφού ξέρω, τους “μακαρονάδες” τους γουστάρεις πολύ. Οχι σε δύο λεπτά. Τώρα. Και άσε αυτό το φαναράκι. Δεν πάει να γαμηθεί που δεν ανάβει; Αστο σου λέω! Είσαι και ξυπόλυτος και με βρεγμένα πόδια. Αστο κάτω ρε Γιωργάκη...

Δευτέρα, Ιουνίου 05, 2006

True Lies

Μετά από μια σύντομη και όμορφη βόλτα στη νυχτερινή Αθήνα, χτες το βράδυ γύρισα κατά τις 2 στο σπίτι. Είπα να πιω μια μπυρίτσα να χαλαρώσω (από το... ένα λίτρο που είχα ήδη πιεί), πριν πέσω για ύπνο. Ανοιξα και την τηλεόραση να δω καμιά ταινία. Κάπου, δεν θυμάμαι κανάλι, είχε μια περιπέτεια δράσης. Δύο τυπάκια λέει, έχουν κάνει αεροπειρατία σε ελικόπτερο. Απειλούν με όπλα και χειροβομβίδα τον πιλότο, να τους πάει όπου θέλουν. Τελικά κατευθύνονται προς κάποιες φυλακές υψίστης (ναι, ε;) ασφαλείας. Προσγειώνουν το ελικόπτερο στο προάυλιο, δημιουργούν αντιπερισπασμό με καπνογόνα και φωτοβολίδες, “φορτώνουν” δύο βαρυποινίτες και εξαφανίζονται!
“Αντε ρε γαμήσου, μαλάκα σκηνοθέτη. Εφαγα μια ώρα από τη ζωή μου για να δω τα ψέματά σου. Αυτή δεν είναι περιπέτεια, αλλά ταινία... επιστημονικής φαντασίας!”, αναφώνησα και άλλαξα κανάλι. “Ξέρεις, δεν είναι ταινία, αλλά... ειδήσεις”, με πληροφόρησαν και... κουφάθηκα! “Που έγινε αυτό ρε παιδιά;”, ρωτάω έκπληκτος, για να πάθω νέο σοκ: “Στον Κορυδαλλό”!
Ε, αυτά δεν γίνονται! Ετσι γαμάει η Ελλάδα, ρε!!! Ποιο Χόλιγουντ και μαλακίες! Πάνω από... 50 χρόνια φτιάχνουν ταινίες δράσης αυτοί οι... άμπαλοι οι Αμερικάνοι, αλλά τέτοιο σενάριο δεν έχουν πετύχει! Και οι δικοί μας, με τη μία, με το πρώτο... γύρισμα το πέτυχαν! Ταλαντούχοι ηθοποιοί, απίστευτα ριψοκίνδυνοι κασκαντέρ, κομπάρσοι που μπήκαν με τη μία στο πετσί του ρόλου τους και νάτη, έτοιμη η ταινιάρα! Αλλά οι κομπλεξικοί τα όσκαρ θα τα δώσουν πάλι σε τίποτα gay καουμπόιδες... Οσο περνάνε τα χρόνια, νομίζω πως αυτή χώρα είναι ένα τεράστιο θέατρο. Και δυστυχώς, τα κορυφαία ονόματα στη μαρκίζα, ανήκουν σε πολιτικούς...

Τετάρτη, Μαΐου 24, 2006

Με έχετε μπερδέψει!

Είναι πολύ μικρό το χρονικό διάστημα που έχω ανοίξει το blog μου, αλλά αντί όσο περνάει ο καιρός να... προσαρμόζομαι περισσότερο, τόσο χειρότερα μπερδεύομαι! Στην αρχή νόμιζα πως ο κόσμος γράφει για να ξεσκάσει. Να βγάλει τον πόνο του. Ή να κάνει τον χαβαλέ του. Αντε, μέχρι και να... κράξει κάποιον, τον οποίο δεν θέλει να αντιμετωπίσει... live! Σιγά σιγά διαπιστώνω πως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Το μόνο που έχω καταλάβει από το μικρό διάστημα που βρίσκομαι σε αυτό το περίεργο μέρος που λέγεται μπλογκόσφαιρα, είναι πως πρόκειται για μια μικρή κοινωνία. Σαν τον στρατό. Οπου συναντάς... κάθε καρυδιάς καρύδι. Για να δούμε, λοιπόν, τι μπορεί να συναντήσει κάποιος στον... μπλογκοκόσμο.

Ο ειδήμονας: “Συμφωνώ μαζί σου, αλλά έχω να προσθέσω και αυτές τις... 3.000 λέξεις, καθώς χτες βαρέθηκα να παίξω την... εβδομη και κατέβασα από το ιντερνετ τη διατριβή του δόκτορως Ταδόπουλου”. Ρε μάγκες, δεν χρειάζεται να τα ξέρετε όλα. Κι αν τα ξέρετε εσείς, δεν είναι ανάγκη να τα μάθουμε κι εμείς!

Ο χαβαλές: Αντιγράφει... ανέκδοτα από το pathfinder και περιμένει τον κόσμο να του κάνει σχόλια του τύπου “Πολύ καλό”, “Μπα σε καλό σου, λυθήκαμε πάλι” και άλλα τέτοια. Συνήθως βαριέται να γράψει κάτι δικό του και το copy - paste το... κατέχει από το σχολείο.

Ο προβληματισμένος: “Τι είναι ζωή;”. “Γιατί η γη γυρίζει;”. “Γιατί οι bloggers πλακώνονται;”. Συνήθως τέτοιοι τύποι θέτουν καμιά... δεκαριά ερωτήματα την ημέρα και συχνά πολλά από αυτά μένουν στα 0 comments. Χαίρομαι που συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, γιατί καταλαβαίνω πως δεν τους ενδιαφέρει το πόσοι θα επισκεφτούν το blog τους ανά μέρα και δεν βάζουν... μετρητή.

Ο... σοβαρός: “Ας μιλήσουμε σήμερα για το πρόβλημα των αστέγων στη Νέα Υόρκη. Τι πιστεύετε εσείς;”. Εγώ μαν, πιστεύω πως οι άστεγοι στη Νέα Υόρκη δεν θα σωθούν από το δικό σου post. Για την ακρίβεια, λύσε πρώτα τα δικά σου προβλήματα, μετά, αν θες φυσικά, τσέκαρε μία τι παίζει στη χώρα σου και αργότερα, αν όλα πάνε καλά, γίνεσαι και... διεθνής και κάνεις το υπερατλαντικό ταξίδι.

Ο... παιχνιδιάρης: “Σήμερα θα λύσουμε το... κυπριακό”. Μετά το πέμπτο comment και την... οργή των... τεσσάρων από αυτούς για τις απόψεις του, έρχεται η... κωλοτούμπα! “Ελα μωρέ, στα σοβαρά με πήρατε; Εγώ πλάκα έκανα!”. Χμμμμμμ πως τον λέγανε τον Ρωμαίο εκατόνταρχο που υποδυόταν ο Μπενίνι στο “Αστερίξ και Κλεοπάτρα”; Ναι, εκείνο τον τύπο, που τον πήρε... πρέφα ο Καίσαρας και άρχισε να το παίζει πρωταγωνιστής της διαφήμισης του Magnum: “Φανταστικέ μου Καίσαρα, κάνε ένα... φρρρρρρ να σε ακούσω!”.

Ο γαμήκουλας: “Οποιος γράφει συνέχεια για sex, είναι βέβαιο πως δεν κάνει καθόλου”. Οντως ρε φίλε! Και μόλις παρατήρησα, τι; Πως τα μισά από τα τελευταία 20 post που έχεις κάνει, ω, τι περίεργο, είναι για το sex! Δεν μπορώ να πω, η αυτογνωσία είναι μεγάλη αρετή. Συνήθως περιμένει σχόλια του τύπου “Εγραψες πάλι (ναι, αυτό έκανε, είναι προφανές. Πάταγε τα πλήκτρα και βγήκε κείμενο. Εσύ όταν πατάς το κουμπί τι γίνεται; Βγαίνει η χοντρή;)”, “Τέλειο”, “Γαμάτο” και άλλα τέτοια, πλούσια σε... απόψεις και επιχειρήματα.

Ο ποιοτικός: “Δεν ξέρω αν θα σου αρέσει αυτό που πουλάμε εδώ, αλλά αν ήταν αυτό που έψαχνες, σίγουρα θα το βρεις σε καλή ποιότητα”. Η... όαση της μπλογκόσφαιρας. Δυστυχώς είναι λίγοι. Εχουν κάτι να πουν και το λένε με το... όνομά του. Μπουκετώνουν με το... γάντι και σφάζουν με το... βαμβάκι. Εχω βρει κανα-δυο, ήξερα και άλλους δύο (καθότι τυγχάνουν συνάδελφοί μου). Αν πέσετε πάνω σε κανέναν, παρακαλώ ειδοποιήστε με, προσφέρεται αμοιβή!

Ο τεμπέλης: “Σύντομα θα έχετε νέα μου. Δεν θα περάσουν άλλοι έξι μήνες για να με ξαναδείτε”. Δεν πειράζει ρε φίλε, θα... ζήσουμε και χωρίς εσένα.

Ο αριθμολάγνος: “Εχω 77 links και 1077 επισκέπτες την ημέρα. Μη μου πείτε πως δεν είμαι διάσημος!!!”. Τι λες τώρα! Δεν παίζει πιο διάσημος! Εσύ και ο Dan Brown! Μόνο που εκείνος είχε την ατυχία να γράφει σε χαρτί και δεν μπόρεσε να βάλει μετρητή... Ο κακομοίρης, πόσο τον λυπάμαι...

Σαν συμπέρασμα, θα έλεγα πως το blogging βλάπτει σοβαρά την... σοβαρότητα! Ελάχιστοι είναι αυτοί που έχουν διατηρήσει την ψυχραιμία τους και όσο πάει... αλλοτριώνονται και αυτοί. Ακόμα και μέσα σε μερικούς μήνες που παρακολουθώ τον μυστήριο τούτο κόσμο, έχω δει bloggers που συμπαθούσα ιδιαίτερα στην αρχή, να το γυρνάνε στο... τσάμικο. Να τρέχουν για ένα commentάκι παραπάνω, να τους τρέχουν τα... σάλια για κάποιο γκομενάκι, να το παίζουν ρήτορες. Καλά, βρίσκουν και τα κάνουν βέβαια, δεν φταίνε μόνο αυτοί.

PS1. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και κατστάσεις είναι τελείως τυχαία, μέχρι αποδείξεως του εναντίου.
PS2. Σε όποια από τις παραπάνω κατηγορίες και να με κατατάξετε, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αλλά, αν δεν φτάσω τα... 777 comments, μην τολμήσετε να φύγετε από το blog μου, από τον υπολογιστή σας, από το ίντερνετ, από το σπίτι σας, από αυτή τη... μάταιη ζωή.
PS3. Δεν ασχολήθηκα καθόλου με χαρακτήρες. Και κάποιοι φαίνονται. Κάποιους άλλους απλά τους ήξερα. Θα γίνει και αυτό. Εχουμε καιρό.
PS4. Αν σας προσβάλει κάποιο από τα παραπάνω, μην τσαντίζεστε. Απλά σημαίνει πως δεν έτυχε... πέτυχε και σας τσάκωσα.

Πολλές καλησπέρες!

Δευτέρα, Μαΐου 22, 2006

Υψηλή κριτική

Σήμερα είχα την... ατυχία να ξυπνήσω στις 10 το πρωί. Εφτιαξα τη φραπεδούμπα μου (με μπόλικο πάγο και πολύ γάλα, πάλι έφτιαξα καφεδάρα ο άτιμος!), άνοιξα το Football Manager και έβαλα και την χαζοκούτα (καλά το λέω Respect;) να χαζέψω. Και όντως. Χάζεψα. Για την ακρίβεια, αν έβλεπα μισή ώρα παραπάνω θα ήμουν τελείως ηλίθιος αυτή τη στιγμή (ενώ στην πραγματικότητα είμαι απλά ηλίθιος, χωρίς το τελείως).
Μέγα λάθος η απόφαση να ανοίξω την τηλεόραση. Η ΕΤ1 είχε ένα ντοκιμαντέρ αφιερωμένο σε μια γέφυρα στην Ιαπωνία. Αρχιτεκτονικό θαύμα, κάτι τέτοιο. Αλλά ότι και να φτιάξουν αυτά τα κοντά, κίτρινα ανθρωπάκια, με θαύμα μοιάζει. Δυστυχώς, το ντοκιμαντέρ κάποια στιγμή τελείωσε. Και άρχισε μια εκπομπή που παρουσίαζε όμορφες τοποθεσίες στην Ελλάδα, αλλά κάπου βαρέθηκα να το βλέπω. Το γύρισα στη ΝΕΤ. Σοβαρό κανάλι. Ισως το πιο σοβαρό από τα ελληνικά. Και οι ΕΤ1 και ΕΤ3 είναι καλά κανάλια, αλλά τη ΝΕΤ τη συμπαθώ λίγο παραπάνω. Το δεύτερο κρατικό κανάλι λοιπόν, είχε την κλασική ενημερωτική εκπομπή με την Πόπη Τσαπανίδου. Το μόνο κακό με αυτή την εκπομπή, είναι πως μόλις πουν τις ειδήσεις της ημέρας μία φορά, μετά αρχίζουν και τις... ξαναλένε από την αρχή! Τις είδα λοιπόν μία φορά και το άλλαξα.
Και ο εφιάλτης εισέβαλε στο δωμάτιό μου... MEGA, ANT-1, STAR και ALPHA (πω πω, όλη η... ποιότητα μαζεμένη στην ίδια αράδα!) είχαν πρωινάδικα και φυσικά όλοι ασχολούνταν με τη Eurovision. “Κρίμα για την Αννούλα μας”, “Τι γλυκιά που ήταν, και τι άδικο το αποτέλεσμα...”, “Τι επαγγελματίας ο Σάκης (έλεος!)”, “Τι ήθελε αυτό το τσουλί από την Ουκρανία;”, “Είναι δυνατόν να ψήφισαν αυτά τα φρικιά στην πρώτη θέση;” και άλλοι τέτοιοι... συγκλονιστικοί προβληματισμοί άρχισαν να ξεπετάγονται από στόματα επωνύμων, ειδημόνων και... κακιασμένων gay! Αδιαφόρησα. Δεν έδινα καν σημασία σε αυτά που ακούγονταν. Τελείωνε και η σεζόν στο Manager και έπαιζα τελικό Champions League με τη Λίβερπουλ και δεν είχα χρόνο για μαλακίες. Δεν σκέφτηκα καν να κλείσω την τηλεόραση.
Το ματς τελείωσε (σ.σ. τρίτος στη σειρά θρίαμβος για τους “Reds”!) και εκείνη τη στιγμή, κάποια από αυτές τις... κακιασμένες που κριτικάρουν τα ντυσίματα των τηλεοπτικών (και όχι μόνο) προσώπων, προφανώς λόγω ζήλειας που δεν ήταν αυτή δίπλα στον... Saaaaaaaakis!!!, έβγαλε το... φτυάρι.
“Αυτή τη Μενούνος 30.000 ευρώ την πληρώσαμε καλέ; Πεταμένα λεφτα! Επρεπε αυτά τα χρήματα να τα πάρει κάποια κοπέλα που εργάζεται εδώ και όχι μια οποιαδήποτε, τυχαία στάρλετ (αλήθεια, μοντέλο της... Toyota δεν είναι αυτό; Ασχετο...)”. Ναι καλή μου, έχεις δίκιο, να τα δώσουμε στη Μενεγάκη (που θα ζήταγε και τα... πενταπλά), να καλέσει τον... Παύλο Σιδηρόπουλο στον επόμενο γιαγωνισμό της Eurovision! Η μήπως στην Κορομηλά, να πάει το... δάκρυ κορόμηλο από τα γέλια, σε όλη την Ευρώπη; Η άλλη, του ΑΝΤ-1 (Ελεωνόρα Μελέτη την είπαμε, ωραίο παιδάκι είναι αυτό, συγχαρητήρια δεσποινίς!), δήλωσε στην εκπομπή της πως δεν είδε καν το... πανηγυράκι. Οπότε, εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσε αυτή η... ιερόσυλη να παρουσιάζει τον διαγωνισμό. Εμεινε κάποια; Α, ναι. Αυτή του STAR. Πασχαλίδου, πως τη λένε; Αλλά όχι, αυτή μάλλον μπαίνει στην κατηγορία “στάρλετ” (να μη σου πω... Τσινκουετσέντο!).
Μετά από λίγο, η ίδια κακιασμένη χτυπάει ξανά. “Και τι ντύσιμο αυτή η Μενούνος; Αυτό το κίτρινο; Αυτή και ο... Τουίτι μόνο!”, “Με τέτοιους γοφούς δεν βάζεις τόσο στενό φόρεμα (κάτι θα ξέρεις εσύ καλή μου, τα βλέπεις τα βράδια που βγάζεις το παντελόνι και το Lacoste, φοράς μίνι και γόβα στιλέτο και τη στήνεις στη... Συγγρού)”, “Γυναίκες με τόσο πλούσιο στήθος απαγορέυεται να φοράνε τόσο βαθύ ντεκολτέ””...
Τι λες μωρή;;; Μια χαρά είναι, και το ντεκολτέ και οι... Euro-βυζάρες του Μαρακίου!!! Να την αφήσεις ήσυχη!
Κάπου εκεί, η τηλεόραση έκλεισε. Ευτυχώς έπρεπε να φύγω για τη δουλειά. Τι λύσσα είναι αυτή ρε παιδί μου; Να μην δουν έναν άνθρωπο να βγάζει πέντε φράγκα σ’ αυτή τη μπουρδελοχώρα, χωρίς να τον περάσουν... γενεές δεκατέσσερις. Τι τους πείραξε τώρα; Η κοπέλα ήρθε, έκανε σοβαρά και με επαγγελματισμό τη δουλειά της και έφυγε. Ούτε ντίβα το έπαιξε, ούτε... Θεά, ούτε πιο... Ελληνάρα από τους ντόπιους. Ισα ίσα που τη ρώτησαν τη γνώμη της για τον διαγωνισμό και απάντησε πως “Θα εκφραζόμουν πιο εύκολα στα αγγλικά, αλλά θα μιλήσω ελληνικά”. Κυρία. Και ελληνικούς χορούς χόρεψε στην πλατεία (άλλη μια... δημοσιογραφική επιτυχία του STAR, που ανέβηκε στο κακοτράχαλο χωριό της). Κάτω τα χέρια από το Μαράκι βρε κακιασμένες ξεφωνημένες! Ουστ!

Κυριακή, Μαΐου 21, 2006

Πολύ πλάκα!

Κοία να δεις τι γίνεται! Μερικοί άνθρωποι θα έκαναν τα πάντα για μερικά comments παραπάνω. Θα μπορούσαν για παράδειγμα, να κάνουν post πάνω σε σοβαρό θέμα, χωρίς να σκεφτούν καν τι μπορεί να αντιμετωπίσουν. Και όταν βλέπουν να έρχεται το... πέσιμο, το γυρνάνε στο καλαμπούρι! Σοβαρότις μηδέν...

Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006

Χρόνια πολλά!!!

Όταν είμαι σπίτι μου, εκνευρίζομαι μαζί της πολύ συχνά. Ακόμα και χωρίς λόγο. Μπορεί να μου πει “Τι κάνεις;” και να ξεκινήσει... παγκόσμιος πόλεμος. Μου τη... δίνει αφάνταστα να ανοίγει την πόρτα του δωματίου μου κάθε πέντε λεπτά για να φέρει ρούχα, για να μου πει να δω κάτι στην τηλεόραση, για να με ρωτήσει κάτι. Ακόμα περισσότερο... φουρκίζομαι όταν μένει ξύπνια ως τις 5 και τις 6 το πρωί, για να δει τι ώρα θα γυρίσω και σε τι... κατάσταση.
Ακόμα πιο δύκολες ώρες πέρασα σαν πιτσιρικάς. Όταν οι φίλοι μου έπαιζαν μπάλα, εκείνη με κράταγε μέσα για να διαβάσω (ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, μουσική, ότι να ‘ναι!). Και στο γυμνάσιο, όταν άρχισα το κάπνισμα, το σπίτι θύμιζε πολύ συχνά... Βαγδάτη και Αφγανιστάν! Τι πορτοκαλόφλουδα έτριβα στα χέρια μου, τι τσίχλες μάσαγα, εκείνη πάντα το καταλάβαινε. Και τότε ερχόταν η... έκρηξη!
Ο μεγαλύτυερος τσακωμός μας ήταν πάντα το ωράριο. Εντεκα της έλεγα θα γυρίσω, στις... τρεις έπαιρνα τον δρόμο της επιστροφής! Δύο υποσχόμουν πως θα είμαι στο κρεβάτι μου, δεν... γύρναγα καν στο σπίτι!
Πάντως, όσο κι αν με έχει ζορίσει (για το καλό μου, αν και ακόμα και σήμερα πολλά από αυτά, τα “για το καλό μου” τα θεωρώ λίγο ανόητα), πάντα ήταν δίπλα μου. Ακόμα κι εκείνη τη μέρα που πήρα τηλέφωνο από την Αλίμου με φωνή... βρεγμένης γάτας “Τράκαρα...”, εκείνη από την άλλη άκρη μου λεγε “Δεν πειράζει, εσύ να είσαι καλά και όλα θα φτιαχτούν...”. Το αυτοκίνητο μπορεί να μην φτιάχτηκε, αλλά ποτέ δεν μου είπε ούτε κουβέντα για τα 16.000 ευρώ, που... αναπαύθηκαν στην μπαριέρα της Αλίμου.
Σήμερα η μανούλα μου έχει γενέθλια! Της εύχομαι να έχει πάντα την υγειά της και να περνάει όσο το δυνατόν καλύτερα! Και όποτε με χρειαστεί θα είμαι δίπλα της!